نفس بزن
مرا امید و نوید و بهانه و نازی
مرا سرود و سکوت و نوا و آوازی
طنین مانده به شبهای بیقراری من
طلایه های سحرگاه شوق و ابرازی
به آسمان نگاهت قسم که دلتنگم
به جان بال و پرم اشتیاق پروازی
شکوه زلزله ی کوچه های ویرانم
که با تمام مهارت دوباره میسازی
مرا بهم بشِکن مثل کاکل مستت
که تار و پود تنم را به لرزه اندازی
نفس بزن بسرشانه های وحشی من
به مرتعی که دلت را همیشه میبازی
بگو که با همه ی آهوان دستانت
به سمت و سوی دلم دلبرانه میتازی
♤♤♤
