محاکمهی غایب
تو کجایِ این جهانی، خدا؟
وقتی که او
در آغوشِ من
به سقف خیره شده بود
و آب،
تمامِ مغزش را به بازی گرفته بود،
تو کجا بودی؟
آیا داشتی ستارهها را منظم میکردی؟
آیا داشتی به نیایشِ قدیسان گوش میدادی؟
مرا ببخش که کفر میگویم،
اما کفرِ من
صادقانهتر از تمامِ ستایشهایِ توست.
من خدایی را میخواهم که بتواند
یک جمجمه را ترمیم کند،
نه خدایی که
فقط «حکمت» را به خوردِ داغدیدهها میدهد.
حکمت؟
حکمتِ تو
بویِ تعفنِ این دنیایِ خراب را میدهد.
من دیگر با تو قهر نیستم؛
من از تو «عبور» کردهام.
و حالا،
مرسانا
به جایِ آنکه در بهشتِ تو باشد،
در زخمِ من ساکن است.
جایی که
امنتر از قلمروِ توست.