مترسک

ترس،

از نام و ننگ نیست؛

ترس، از آن روزی‌ست

که من نباشم.

که این استخوان‌هایِ فرسوده

زیرِ ضیافتِ کرم‌ها آرام بگیرند،

و دست‌های تو،

در تاریکیِ جهان،

دستِ چه کسی را لمس خواهد کرد؟

چه کسی بلد است

آوایِ بی‌کلامِ تو را ترجمه کند؟

وقتی که درِ خانه باز بماند،

و تو با شتابِ باد

به سمتِ خیابان‌هایِ بی‌عاطفه بدوی؛

چه کسی تو را از دهانِ ماشین‌ها بیرون خواهد کشید؟

دعا در دهانم یخ می‌زند

وقتی به فردایِ بدونِ خود می‌اندیشم.

خدا پشتِ پرده نشسته است

و به چرخ‌دنده‌هایِ بی‌رحمِ زمان نگاه می‌کند،

و من، مترسکی ایستاده در باد،

نگرانِ گنجشکی هستم

که خانه‌اش را رویِ شانه‌هایِ لرزانِ من ساخته است.