برای همهچیز
انگار
جایگزینی هست:
برای معلم
معلمِ دیگر،
برای شیفتِ خسته
شیفتِ بعد،
برای چراغِ سوخته
چراغی تازه،
برای دفترِ تمامشده
دفتری نو.
اما
برای مادر
چه؟
برای مادری
که سالها
با بویِ گریه
خوابیده،
با ترس
بیدار شده،
با نامِ هانا
نان خریده،
دارو شمرده،
آینده را
مثل پارچهای سیاه
متر کرده،
چه کسی
جایگزین میشود؟
من
گاهی پنهانی
به این فکر میکنم
که کاش
برای هانا
مادرِ ذخیرهای بود؛
زنی
که اگر من مردم
بیاید،
موهایش را
از مشتِ خودش باز کند،
گریهاش را
از دیوار جمع کند،
لباسش را عوض کند،
و بلد باشد
چطور
با سکوت
حرف بزند.
زنی
که از نگاهِ مردم
نترسد،
از تکرار
خسته نشود،
از شبهای بیدلیل
فرار نکند،
و وقتی هانا
جهان را بههم میریزد،
او را
نه خراب،
که خسته ببیند.
اما دنیا
اینقدرها
رحم ندارد.
دنیا
برای بچههای مثل هانا
مادرِ ذخیره
کنار نگذاشته است.
برای همین
من
هر روز
بیشتر از عمرم
زندگی میکنم،
بیشتر از توانم
میمانم،
بیشتر از قلبم
تحمل میکنم؛
شاید
مرگ
وقتی به من رسید
کمی مکث کند،
کمی خجالت بکشد،
و بگذارد
هانا
دیرتر
بیمادر شود.