قفس،
از آهن نیست؛
از جنسِ «باید»هایی‌ست که
تویِ رگ‌هایمان تزریق شده.
از جنسِ نصیحت‌هایِ مادرانه:
«آبروداری کن،
صدایت را بِبُر،
خجالت بکش.»
قفس،
همین ترسِ تویِ ساق‌هایِ توست
که وقتِ دویدن
می‌لرزد.
و اگر روزی
زنی
این استخوان‌بندیِ سمی را بشکند،
تویِ دهانش می‌کوبند:
«زنِ بدی بود.»
اما…
هیچ‌کس
از معماریِ این زندان
حرفی نمی‌زند.
