ویرگول
ورودثبت نام
هراس ( ع فقهی)
هراس ( ع فقهی)مدرس شیمی، نویسنده و شاعر. در پیِ تلاقیِ علم و احساس، اینجا از مادرانگی، رنج‌ها و پیروزی‌هایِ کوچکِ زندگی می‌نویسم. روایتی صادقانه از مسیرِ پرچالش و زیبایِ زیستن؛ همراهم باشید.
هراس ( ع فقهی)
هراس ( ع فقهی)
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

قابلمه‌های مسی

کتاب هنوز روی میز است

اما دست‌ها

راهِ دیگری بلد شده‌اند.

او هنوز

بویِ شیر و آفتاب می‌دهد؛

هنوز سایه‌ی عروسک‌های پارچه‌ای

روی زانوهایش جا مانده است.

دوازده سال…

شاید سیزده.

سنی که باید

در کوچه‌ها بدود

و زانوهایش را خاکی کند.

اما در این شهر

ساعت‌ها

به‌جای زنگِ درس

به سمتِ «خانه‌ی بخت» می‌چرخند.

او را می‌برند

تا بزرگ شود.

برای مردی

که از کودکی‌اش بزرگ‌تر است

و به جایِ عروسک

می‌خواهد

با روحِ یک کودک

بازی کند.

نگاهی

که بویِ میلِ کثیف می‌دهد

و زیرِ نقابِ «ازدواج»

کلمه‌ای قدیمی را پنهان کرده است:

بچه‌بازی.

و بعد

شبی می‌رسد

که بدنِ کوچک

زیرِ دردِ زایمان

مثل شاخه‌ای نازک

می‌شکند.

نوجوانی

در میانِ خون و فریاد

گم می‌شود؛

کودکی

یک‌شبه

از درِ اتاق بیرون می‌رود

و دیگر برنمی‌گردد.

در آشپزخانه‌ها

مادرانی هستند

که در چشم‌های دخترشان

به‌جایِ رویا

فقط «جهاز» می‌بینند.

جهازی سنگین‌تر از تنِ نحیفشان.

دفترهای رنگی

کم‌کم

جایشان را می‌دهند

به قابلمه‌های مسی

و دیگ‌های سنگین.

انگار

سال‌ها پیش

در جایی نانوشته

تصمیم گرفته‌اند

که صدای گریه‌ی کودکی

در تهِ همین قابلمه‌ها

خاموش شود.

کودک همسری
۰
۰
هراس ( ع فقهی)
هراس ( ع فقهی)
مدرس شیمی، نویسنده و شاعر. در پیِ تلاقیِ علم و احساس، اینجا از مادرانگی، رنج‌ها و پیروزی‌هایِ کوچکِ زندگی می‌نویسم. روایتی صادقانه از مسیرِ پرچالش و زیبایِ زیستن؛ همراهم باشید.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید