کتاب هنوز روی میز است
اما دستها
راهِ دیگری بلد شدهاند.
او هنوز
بویِ شیر و آفتاب میدهد؛
هنوز سایهی عروسکهای پارچهای
روی زانوهایش جا مانده است.
دوازده سال…
شاید سیزده.
سنی که باید
در کوچهها بدود
و زانوهایش را خاکی کند.
اما در این شهر
ساعتها
بهجای زنگِ درس
به سمتِ «خانهی بخت» میچرخند.
او را میبرند
تا بزرگ شود.
برای مردی
که از کودکیاش بزرگتر است
و به جایِ عروسک
میخواهد
با روحِ یک کودک
بازی کند.
نگاهی
که بویِ میلِ کثیف میدهد
و زیرِ نقابِ «ازدواج»
کلمهای قدیمی را پنهان کرده است:
بچهبازی.
و بعد
شبی میرسد
که بدنِ کوچک
زیرِ دردِ زایمان
مثل شاخهای نازک
میشکند.
نوجوانی
در میانِ خون و فریاد
گم میشود؛
کودکی
یکشبه
از درِ اتاق بیرون میرود
و دیگر برنمیگردد.
در آشپزخانهها
مادرانی هستند
که در چشمهای دخترشان
بهجایِ رویا
فقط «جهاز» میبینند.
جهازی سنگینتر از تنِ نحیفشان.
دفترهای رنگی
کمکم
جایشان را میدهند
به قابلمههای مسی
و دیگهای سنگین.
انگار
سالها پیش
در جایی نانوشته
تصمیم گرفتهاند
که صدای گریهی کودکی
در تهِ همین قابلمهها
خاموش شود.