به من تهمتِ «شلختگی» میزنند.
چه واژهی تمیز و آسانی
برای ندیدنِ اینهمه ویرانی.
اگر مهر
بخواهد تجسمِ فیزیکی بیابد،
همینقدر آشفته و پروانهایست.
این اتاقهای شلوغ،
سندِ بیتوجهی من نیستند،
سندِ آنند که ثانیهای را
صرفِ خودم نکردهام.
من میانِ سفرهی پهن و سینکِ پر،
میانِ جیغ و لالایی،
دارم سقفِ دنیا را روی دستهایم نگه میدارم
تا روی سرِ هانا آوار نشود.
شما اما
تنها لکههای روی شیشه را میشمارید
و قضاوت را
در فنجانهای چای فامیل هم میزنید.
این خانه مرتب نیست
چون وقتِ من
صرفِ زنده نگه داشتنِ انسانی شده
که با قوانینِ خطکشیشدهی شما
سازگار نیست.
زنده نگه داشتن
همیشه از تمیز نگه داشتن
خونینتر است.