شیربها

از کودکی گفتند:

«دختر،

مالِ مردم است.»

برای همین

آینده را

خرجِ پسر کردند

و ما را

مثلِ ظرفی قرضی

گوشه‌ی خانه گذاشتند.

پسر

وارثِ نام شد،

وارثِ زمین،

وارثِ خون.

و دختر؟

تنِ آماده‌یِ تحویل.

بعد،

یک روز

چند مرد

دورِ سفره نشستند

و قیمتِ زنی را

با چای و قند

تعیین کردند.

اسمش را گذاشتند:

«شیربها.»

انگار

حتی شیری که مادر

در دهانِ نوزادش ریخته بود

از رویِ مهر نبود؛

وامی بود

که دختر باید

با تمامِ زندگی‌اش

پس می‌داد.

با رحِمش،

با آزادی‌اش،

با جوانیِ له‌شده‌اش.

زن

سال‌هاست

در این قبیله

فقط کالایی‌ست

که کمی

محترمانه‌تر

خرید و فروش می‌شود.