زانو زدم.
نه برایِ عبادت،
که برایِ بازپسگیریِ حقی که
از گلویِ دخترم
دزدیده بودی.
پیشانیام را
به مُهرِ سردِ خاک کوبیدم.
گفتم: «او درد دارد!»
و تو،
در آسمانی که برایِ من همیشه ابری بود،
سکوت کردی.
من به دنبالِ خدایی بودم که
درد را بفهمد.
اما تو فقط
«قانون» بودی.
تو همان خدایی بودی که
هیدروسفالی را
به عنوانِ «طراحی» پذیرفتی.
من سجاده را جمع کردم.
نمازهایِ من،
دیگر به سویِ تو برنمیگردند.
من،
دخترم را در آغوشم دفن کردم،
و تو،
در همان لحظه،
برایِ من
مُردی.