۹ اسفند؛
وقتی آسمان، به جایِ ابر،
از شکمِ تاماهاوکها، رگههایی از «سرب» بارید.
ظهرِ میناب، بویِ خاکستر میداد؛
بویی که از تنِ آینده، برمیخواست.
آنها گفتند: «۱۲۰ کودک».
اما من، در لایههایِ زیرینِ این عدد،
صد و بیست قطعه از «احساس» را میبینم
که میانِ دندانههایِ فلزیِ جنگ، خرد شدند.
۷۳ پسر، که پیش از آنکه به بلوغ برسند،
در میانِ آهنِ سرد، به «آمار» تقلیل یافتند؛
و ۴۷ دختر، که موهایشان،
در میانِ غبارِ انفجار،
مانندِ رشتههایِ کات شدهیِ یک رویا، در باد رقصیدند.
اما در میانهیِ این آمارِ بیرحم،
یک «غیابِ بزرگ» ایستاده است…
یک نام که هیچ آزمایشِ DNA یی،
نمیتواند از میانِ خاکِ این زمین، بازپس بگیرد.
ماکان…
او نه در ردیفِ قبرهایِ کوچک است،
و نه زیرِ سنگهایِ سفیدِ مزارها.
او شاید در همان لحظهیِ برخورد،
از حصارِ محدودِ کالبدِ خویش گریخت؛
آن مدرسهیِ «شجرهیِ طیبه»،
دیگر یک بنایِ حجری نبود؛
یک زخمِ باز بود بر پهلویِ زمین،
که از آن، خونِ «بیدفاع بودن» جاری بود.
و مادران…
آن زنانی که با چشمانِ پارهشده از ترس، به ظهرِ خونین رسیدند،
حالا در پیِ پارههایِ وجودشان میگردند؛
و خدا میداند که از میانِ آن ویرانهی حیرانی،
چه تکههایی را به آغوش کشیدند.
آن ردیفِ بیامان از قبرهایِ کوچک،
مانندِ دانههایی از «دردِ منجمد» در کنار هم،
نه از خاک و سنگ،
بلکه از «سکوتِ جهانی» ساخته شده بود.
سنگهایی که زیرِ آنها، نه فقط بدنها،
که «حقِ بودن» را دفن کردند.
هر سنگِ سفید، یک فریادِ خفه،
و هر شکافِ زمین، زخمی عمیق بر پوستِ تاریخ است؛
زخمی که در برابرِ سکوتِ سنگینِ سیاست،
بیامان خونریزی میکند.
آنها را در کنار هم چیدند،
مثلِ قطعاتِ یک بازیِ بیمعنا؛
در حالی که مادران، در ورایِ این «غربِ بیتفاوت»،
در حالِ کنده شدن از پوستِ خویش بودند.
گفتند :
احتمالا موشک، به سینه ی ماکان نشست
و او از هم پاشید.
اما بدانید
ماکانِ سرگردان در باد
از مرزهایِ میناب گذشته،
او در میانهیِ باد، در میانهیِ هوا، جاری است.
او در هر وزشِ نسیمی، در هر دمِ نفس،
در ریهیِ تمامِ این سرزمین، زنده است.
ماکان، حالا در قلبِ تمامِ مادرانِ ایران،
به یک «بیقراریِ ابدی» بدل گشته است؛
او نه در خاک، که در «همه جا»ست.
او مرد، اما در میانهیِ تمامِ ما،
به جریانِ حیات بدل گشت.
در میناب، مرگ، یک «فرآیندِ صنعتی» بود؛
دقیق، بیروح، و با حوصلهیِ تخریب.
و ما، در میانِ این زشتیِ عریان،
تنها هنرِ خود را میشناسیم:
کندنِ لایههایِ دروغ،
و رو کردنِ این «خشمِ کالبدشکافانه»
بر صورتِ این جهانِ بیرحم.