دخترم
احساساتش را
مثل ما حرف نمیزند.
نه چون ندارد،
چون زبانِ این بازارِ شلوغ
به دهانش نمینشیند.
او اگر میخندد
ممکن است از هجومِ نور باشد،
اگر گریه میکند
شاید از صدایی
که ما اصلاً نمیشنویم،
اگر جیغ میکشد
شاید دارد
به روشی غریب
از غرق شدن نجات پیدا میکند.
اما دنیا
دنیا فقط متر دارد
فقط خطکش دارد
فقط جدولِ مقایسه دارد.
میپرسد:
چرا مثل بقیه نیست؟
چرا درست بازی نمیکند؟
چرا درست نگاه نمیکند؟
چرا درست حرف نمیزند؟
و من دلم میخواهد
تمامِ این «درست»ها را
در گورستانی دستهجمعی دفن کنم.
چه کسی گفته
حقیقت
فقط از یک دهان بیرون میآید؟
چه کسی گفته
ارتباط
فقط وقتی مقدس است
که به شیوهی اکثریت اتفاق بیفتد؟
دخترم
با چرخیدن حرف میزند
با چسبیدن
با حمل کردنِ یک شیء
با گریه پشتِ در
با خندهای که
هیچکس دلیلش را نمیفهمد.
و من
سالهاست
مترجمِ زبانی هستم
که این جهان
به عمد
نمیخواهد یاد بگیرد.