داس،
آنقدر تیز بود که
عشق را به دو نیم کرد.
دخترک در خواب بود؛
خوابِ آن پسری که دستهایش
هنوز بویِ ناامنیِ نوجوانی میداد.
پدر آمد.
نه با نامِ خدا،
با نامِ «ناموس»؛
تیغ را کشید رویِ گردنی که
هنوز
برایِ پوسیده شدن در خاک زود بود.
قانون،
پشتِ در ایستاده بود.
دستهیِ داس را
قاضی نگه داشته بود؛
قاضی، همان که
حکم
پیش از دهانش
در ریشش نشسته بود.
خون،
رویِ تشکِ گلگلی ریخت.
و قانون،
با دستکشهای سفید،
جنازه را متر کرد:
«پدر است.
حقِ شرعیاش بود.
دیهیِ خونِ تو،
چند ماه حبسِ ناشیانه است.»
پدر،
سر را در کیسه گذاشت
و قانون،
سرش را به نشانهیِ تایید تکان داد.
حالا
همه چیز
به حکمِ قانون
آرام است.
داسِ قانون،
همچنان تیز است
برایِ گردنهایِ بعدی.
ما
در این دیار،
نه به دستِ «دشمن»،
که به دستِ «قانونِ پدر»
سر بریده میشویم.
و خدا
در آن بالا،
شاهد بود که چطور
داسِ پدر،
به دستِ بندهیِ قانون،
تیزتر شد.