بعضی خانهها
از بویِ سرخکردنیِ ظهر شناخته میشوند
بعضی
از بویِ یاسهای شسته در تراس
بعضی
از هیاهویِ گرمِ مهمانانِ ناخوانده.
خانهی من اما
بویِ دود میدهد؛
نه از هیزمِ اجاقی روشن،
که از سوختنِ بیپایانِ زنی
که هر صبح،
تکهای از خوابش،
تکهای از استخوانش
و رمقِ انگشتانش را
پای دیوارهایِ بیرحمِ این خانه
خاکستر میکند
و باز، نامش را «مادر» میگذارند.
خانهی من
بویِ دویدنهای بیمقصد میدهد
بویِ جیغهای کشداری که دیوارها را میتراشند
و بویِ فنجانی چای
که هر بار پیش از رسیدن به لب،
تیره و سرد میشود.
هر کس درِ این سنگر را باز کند
پیش از آنکه آشوبِ اسباببازیها را ببیند،
پیش از آنکه ظرفهای تلنبار را قضاوت کند،
باید بداند:
اینجا زنی سالهاست
با ناخن روی بتنِ زمان میکشد،
بیهیچ مرخصی،
بیهیچ مدال،
و در تاریکترین شیفتِ تاریخ
نگهبانی میدهد.