خدایا،
هر بار که نامت را می‌برم،
دهانم بویِ خون و آهن می‌دهد.
بگو
ای «پادشاهِ کهکشانها»،
ای «قدرتِ مطلق»
در کدام فصلِ این بازیِ الهی،
بازی با نفسِ یک کودکِ بیمار،
«حکمت» نام گرفت؟
تو را به محاکمه میکشم؛
در دادگاهی که قاضی‌اش
مادری‌ست با دست‌هایِ خالی.
ایمانِ من،
در میانه‌ی آن اتاقِ سرد،
مسخ شد.
تو دیگر برای من «پناه» نیستی؛
تو آن «سکونِ دعایی» هستی
که به هیچ مقصدی نمی‌رسد.
من بهشتت را
به خاطرِ آن قطره‌هایِ آبی که در سرِ مرسانا رقصیدند،
به آتش میکشم.
