تبعیدگاهِ نور
گفتهاند بهشت،
جایی است که درد نیست.
اگر راست باشد،
اگر بهشت حقیقتی داشته باشد،
باید جایی باشد
که تو بالاخره
سبک شدهای.
شاید تو اکنون،
نه در آسمان،
که در اعماقِ یک تاریکیِ امن،
خوابیدهای.
شاید آنجا،
خدا دیگر نیست که تماشا کند،
و تو،
رها از هر تقدیری،
بالاخره
یک کودکِ معمولی هستی.
این تنها امیدِ من است:
که مرگ،
مهربانتر از خدایی باشد
که من میشناختم.
امیدی که بویِ خاک میدهد،
نه بویِ دعا.