آفتاب هم امروز
شکلِ اندوه دارد.
تو را به پارک بردهام؛
قلمرویِ کوچکی از آهن و پلاستیک.
بچههای دیگر میدوند،
و تو، در هذیانِ رقصِ پرجنبوجوش خود،
آنها را هل میدهی.
تو نمیخواهی آسیب بزنی؛
تو فقط میخواهی بگویی: «من هم هستم».
اما زبانِ تو،
در دستهای شتابزدهات خلاصه شده است.
مادرانِ دیگر،
کودکانشان را پس میکشند؛
انگار تو طاعون داری.
نگاههایشان سنگین است؛
سنگینتر از سیمان.
آنها به من خیره میشوند،
به مادری که «نتوانسته تربیت کند».
آه… چقدر این ترازویِ جامعه کثیف است.
آنها خوشبختیِ کودکانِ معمولیشان را
به رخِ آشفتگیِ معصومانهیِ تو میکشند.
ما به خانه بازمیگردیم؛
به سلولِ انفرادیِ خودمان.
در را میبندم؛
کلید را میچرخانم؛
پنج قفلِ محکم.
اینجا، قلمرویِ من و توست؛
جایی که در آن،
هیچکس حق ندارد
به چشمهایِ قشنگ و بیقرارِ تو
برچسبِ «نامناسب» بزند.