خانهی من
نقشهی یک نبردِ تنبهتن است.
هر گوشهاش
زخمی از شبیخون دارد:
کشویی که چون دهانی لال باز مانده،
بالشی که وسطِ سالن سقوط کرده،
و مادری که حتی در حالتِ سکون،
عضلاتش آمادهی دویدن است.
در این جغرافیا، آشفتگی
بینظمی نیست؛
این چیدمانِ اضطرار است.
اسباببازیها
مینهای زمینیِ کوچکند
و لباسهای رها شده،
پرچمهای نیمهافراشتهی زنی
که در شیفتِ بیستوچهار ساعتهاش
فرصتِ تا کردنِ روزها را ندارد.
هانا،
چسبیده به گردهی من،
چون سایهای که سنگینتر از جسم است،
از اتاقی به اتاقی دیگر میدود
و من
دستِ دیگرم را سپرِ سقوطِ احتمالیاش میکنم.
شما از بیرون
تنها شلختگی را میبینید
اما این شلوغی،
سپرِ بلای یک فرشتهی بیقاعده است.
من هر صبح
رختِ جنگِ نامرئیام را میپوشم:
موهای آشفته،
چشمهای گودرفته،
و دستهایی که بویِ تندِ شستن و مواظبت میدهند.