فریاد مرینت از پشت در، آدرین را مثل تیری به دیوار کوبید. کف دستش هنوز روی شیشه بود، نفسش قطع شده بود.
دقیقهها میگذشت. آدرین نتوانست بنشیند. راه میرفت. قدم میزد. انگشتر ازدواجش را میچرخاند. به ساعت دیواری نگاه میکرد. ۳:۱۵. ۳:۱۸. ۳:۲۲.
دوباره فریاد. این بار بلندتر. و بعد صدای تشویقِ پرستارها: "بله خانم... عالی... دیگه تمومه..."
و سپس... یک گریه.
نه فریادِ مرینت، نه صدای دستگاه. یک گریهی نوزاد. نازک، بلند، خشمگین از دنیایی که تازه واردش شده بود.
آدرین یک قدم عقب رفت. دستش را از شیشه برداشت و گذاشت روی دهانش. اشک، بدون اجازه، راه خودش را پیدا کرد.
آدرین: (با صدای خیس) شنیدمش... شنیدمش...
دستش را تکاند، انگار میخواست باور کند. صدای گریه، دوباره، قویتر. و بعد، صدای خندهی پرستارها، و یک صدای ضعیف، خسته، اما شیرین: "خدایا... آدرین... شنیدی؟"
در باز شد. پرستاری با ماسک، صورتش خندان، نوزادی را در پارچهای سفید پیچیده بود.
پرستار: آقای آدرین؟ تبریک میگم. دخترتون سالم به دنیا اومد. ۳ کیلو و ۴۰۰ گرم. گریهاش که شنیدید خودتون؟
آدرین نگاه کرد به آن صورت کوچک، چروکیده، با چشمانی که هنوز باز نشده بود. دستش را دراز کرد، اما پرستار نگه داشت.
پرستار: یک دقیقه صبر کنید، میبریمش زیر نور. شما برید پیش خانمتون.
آدرین نفس عمیقی کشید و وارد اتاق شد.
مرینت روی تخت افتاده بود، خیسِ عرق، رنگپریده، موهایش چسبیده به پیشانی. لبهایش ترک خورده بود. ولی چشمانش... چشمانش میدرخشید.
مرینت: (با صدای خسته) شنیدی؟
آدرین: (رفت کنار تخت، زانو زد، پیشانیاش را گذاشت روی دست مرینت) آره... شنیدم... بزرگترین صدای دنیا...
مرینت: (خندهای ضعیف) ولی این بار... این بار دردش تموم شد... و یه چیزِ دیگه جا گذاشت...
آدرین: (سرش را بلند کرد) چی؟
مرینت: (چشمانش پر از اشک شد) امید. این بار... این بار وقتی بهت گفتم "دلم درد میکنه"... آخرش یه قلبِ تازه متولد شد.
آدرین بوسهای زد روی مچ دست مرینت، آرام، مثل پرِ یک پرنده.
آدرین: منِ احمق... سه سال پیش توی اون راهرو، وقتی تو رو بردند اتاق عمل، چیزی نگفتم. فقط نشستم و ترسیدم. اما این بار...
مرینت: (با انگشت ضعیفش، اشک از روی گونهی آدرین پاک کرد) این بار چی؟
آدرین: (لبخند زد، اما اشکهایش بیشتر شد) این بار، وقتی تو توی راهرو فریاد زدی، من با خودم گفتم: "اگه این زن بتونه این درد رو تحمل کنه... منم میتونم تحمل کنم که عاشقش باشم تا آخرین نفس."
مرینت خندید، اما یک ناگهان صورتش جمع شد. دستش را برد روی شکمش.
مرینت: آی... آدرین... یه دردِ دیگه...
آدرین: (وحشتزده بلند شد) چی؟! نه دوباره...
مرینت: (با خنده) نه احمق... این دردِ شیرینه... این درد یعنی... جای خالیِ اون بچهای که از دست دادیم، حالا پر شده.
همین موقع پرستار برگشت، نوزاد را در بغل داشت. گذاشت روی سینهی مرینت.
آن لحظه، دخترک چشم باز کرد. دو چشمِ گرد، درشت، دقیقاً به رنگ چشمان آدرین.
مرینت: (درحالی که انگشتش را به دست کوچک نوزاد میداد) سلام دخترم... من مامانت هستم. و اون باباته... اون مردی که توی راهرو، پشت در، اشک میریخت برای تو، قبل از اینکه حتی صدات رو بشنوه.
آدرین: (دستش را دراز کرد و انگشتش را کنار انگشت مرینت گذاشت، انگشت کوچکِ دخترک، هر دو را گرفت) اسمش رو چی میذاریم؟
مرینت: (نگاه به آدرین کرد، با چشمانی که از خستگی و شادی میدرخشید) یادته اون شب توی آشپزخانه، گفتی "دوست دارم" و من گفتم "منم دوست دارم"؟
آدرین: آره... تموم زندگیم رو یادمه از اون شب.
مرینت: (به نوزاد نگاه کرد) اسمش رو بذاریم "دوستی"... چون از اون یک کلمه، این همه زندگی درست شد.
آدرین خندید. خندهای که از ته دل بود، از تهِ اون راهروی سرد، از تهِ اون سه سالِ تلخ و شیرین.
آدرین: دوستی... اسم قشنگیه. ولی به شرطی که وقتی بزرگ شد، بدونه که مامانش برای به دنیا آوردنش، توی یه راهروی سرد، با من حرف زد از بوسه و خوشمزگی و درد... و من یاد گرفتم که بعضی دردها، ارزشِ تحمل کردن رو دارن.
مرینت نوزاد را بوسید، روی پیشانی، آرام.
و در اون اتاقِ استریلِ سفید، با بوی الکل و ضدعفونی، با صدای مانیتور که ضربانِ قلبِ دوستی رو نشون میداد، آدرین و مرینت، برای اولین بار بعد از سه سال، در کنار هم گریه کردند. گریهی شادی. گریهی پایانِ یک کابوس.
