ماشین با دنده عقب توی جای اورژانس ایستاد. آدرین پرید بیرون، درِ ماشینِ سمت مرینت را باز کرد. سردی هوای شب خورد به صورت مرینت. شاید خنکیاش به دادش میرسید، ولی فرصتِ فکر کردن نبود.
مرینت: (با صدایی که در گلویش گره خورده بود) نه... نه... نمیبرمش...
آدرین: (کمربندش را باز کرد، دستی زیر بغلش گرفت) برمیدارمت، خودت بلند نشو. به من بچسب.
مرینت بیهوا جیغی کشید. انقباض، توی همان لحظه، مثل چاقویی که بچرخانند توی شکمش، آمد. تمام ماهیچههای صورتش جمع شد. رنگ از لبهایش پرید.
پرستار: (با ویلچر دوید) بذاریدش اینجا. چند دقیقه بین دردا؟
آدرین: (نگاه به مرینت کرد، مرینت فقط سرش رو تکان داد) نمیدونم... خیلی نزدیکه. سه، چهار دقیقه شاید.
پرستار: (با عجله هلش داد) اتاق یک الان پر شده. باید چند دقیقه توی راهرو باشه.
مرینت: (با چشمانی گریان به آدرین) چند دقیقه؟ آدرین... اگه این چند دقیقه رو دووم نیارم چی؟
آدرین در حالی که کنار ویلچر میدوید، دستش را روی ساعد مرینت گذاشت.
آدرین: (با لهجهی آرام ولی محکم) دووم میاری. چون من هستم. و من رهایت نمیکنم. یادت میاد گفتی یه بوسه خوشمزهترش میکنه؟ حالا من اینجام که هزار تا بوسه بهت بدم اگه کمکت کنه...
دستش را برد بالا و بوسهای زد روی پیشانیِ خیسِ عرقِ مرینت.
مرینت: (گریه کرد) کاش... کاش وقت میکردم... برای این یکی هم... یه بوسه بذارم...
آدرین: (لبخند زد ولی اشک از گوشه چشمش چکید) بچه که به دنیا اومد، خودش میبوسهت. ولی حالا... حالا فقط روی من تمرکز کن.
پرستار ویلچر را کنار دیوارِ راهرو متوقف کرد. تختها، دستگاهها، مادرهای دیگر که یکی از اتاقها فریاد میکشید. صدای مانیتور، صدای قدم، بوی الکل و ضدعفونی.
مرینت نگاه کرد به انتهای راهرو. یک صندلی خالی. یک ساعت دیواری که عقربههایش کُند جلو میرفت. صدای خودش را میشنید که نفسنفس میزد. و بعد...
مرینت: (یکدفعه کمرش را خم کرد جلو و هر دو دستش را چسباند به لبهی ویلچر) آی... آی خدا... آدرین... دارم میمیرم... دارم...
انقباض. این بار نه یک موج، یک سونامی. تمام ستون فقراتش را خالی کرد. مرینت دیگر فریاد نزد، چون نفس برای فریاد نداشت. فقط با چشمانی باز، بیحرکت، خیره به زمین ماند و دهانش از درد باز شد، اما هیچ صدایی درنیامد.
آدرین: (یک لحظه وحشت کرد. صورتش سفید شد. زانو زد جلوی ویلچر تا چشمهایش همقدِ چشمهای مرینت بشود) مرینت... به من نگاه کن... نگاه کن! چشاتو باز نگه دار... بیا... دستمو بگیر...
مرینت سرش را بالا آورد. درمیان تاریکیِ راهرو، فقط نور چشمان آدرین بود. دستش را از روی ویلچر برداشت، لرزان، و گذاشت توی دست آدرین.
مرینت: (با صدایی که از ته یک چاه میآمد) اگه... اگه من بمیرم... تو به بچه بگو... که من...
آدرین: (با چشمانی خیس، محکم فریاد زد) نه! حرف نزن! بمیری؟ تو به من قول دادی که هیچوقت... هیچوقت اون شبِ اول رو تکرار نکنیم. اونجا من هیچی نگفتم، فقط دستت رو گرفتم و سرد بود... اینبار من جام. من زندهام. تو هم زندهای. پس با من بمون. فقط با من بمون...
در همین لحظه، مرینت دوباره فریاد زد. این بار فریادش آنقدر بلند بود که یکی از پرستارها از اتاق کناری بیرون دوید.
پرستار دوم: (دستکش پوشید و آمد جلو) دَمِش رو کنترل کنین. نفس عمیق. این آخرین موجِ قبل از اتاقه. اتاق دو خالی شد. بیاریدش.
آدرین: (بلند شد، ولی دست مرینت را ول نکرد) شنیدی؟ اتاق خالی شد. میبریمت. فقط چند قدم دیگه...
مرینت: (با چشمانی بسته، سرش را تکاند) نمیتونم... پاهام... مثل یخ شدن...
آدرین: (با دو دست، گونههای مرینت را گرفت و بوسهای بلند و گرم روی لبهایش زد، آرام و عمیق، همانطوری که سه سال پیش توی آشپزخانه زده بود)
آدرین: یادته گفتی اینجوری خوشمزهتر میشه؟ حالا... حالا این بوسه رو ببر توی اتاق. ببرش برای بچه. ببرش برای من. برای روزایی که از این راهرو گذشتیم.
مرینت لبخند زد. یک لبخند کمرنگ، دردناک، ولی واقعی. و ویلچر حرکت کرد. آدرین دستش را ول نکرد. کنار تخت دوید، تا درِ اتاقِ زایمان.
پرستار جلوی در ایستاد و گفت: "فقط شما آقا، تا همینجا. اتاقِ استریله."
آدرین ایستاد. دست مرینت را رها کرد، ولی یک لحظه دستش روی انگشتهای مرینت ماند.
مرینت: (با نگاهی که پر از ترس بود) نرو...
آدرین: (با قلبی که داشت میترکید، اما لبخند زد) نمیرم. بیرون در میایستم. مواظب در میمونم. مواظب تو. مواظب بچمون. برو... و برام یه فریادِ قشنگ بیار.
مرینت را بردند داخل. در بسته شد. آدرین ماند، پشتِ در، پیشانیاش را به شیشهی سردِ درِ اتاقِ عمل چسباند. دستهایش میلرزید.
یکی از پرستارها از توی راهرو بهش گفت: "آقا، بشینین لطفاً. فرایند ممکنه طول بکشه."
آدرین نگاهش را از شیشه برنداشت. دستش را روی شیشه گذاشت، کف دستش، درست مقابل جایی که میدانست مرینت افتاده.
و زیر لب زمزمه کرد: "من اینجام. تویِ این راهروی سرد، ولی کنارتم. مثل همیشه. حالا قوی باش... برای من... برای ما..."
چند ثانیه بعد، از پشت در، صدای فریاد مرینت آمد. نه یک فریادِ ترس، یک فریادِ رهایی. و آدرین، با اشکهایی که دیگر نمیتوانست نگه دارد،لبخند زد.
نمیتوانست نگه دارد، لبخند زد.
