سه سال گذشته بود. مرینت باردار بود، این بار نه از آن بارداریِ اولِ پر از شکوهِ خام، که از نوعی که میدانی چه میتواند از دست برود. هفتهی سی و هشتم بود. پزشک گفته بود هر لحظه ممکن است.
شب بود. ساعت دو و نیم بامداد.
مرینت در خواب پیچوتاب خورد. اولش فکر کرد فقط یک گرفتگی عضلانی است. نفس عمیق کشید. ولی درد تکرار شد. این بار از پشت کمر شروع کرد، مثل یک حلقهی آهنی که آرامآرام دور کمرش سفت میشد.
مرینت: (با صدای خوابآلود، دستش را روی شکمش گذاشت) آه... نه... نه الان...
درد بعدی مثل موج آمد. از ته ستون فقرات تا نوک رانها. مرینت جیغ نکشید، ولی صدایی از گلوش درآمد که آدرین یکپارچه از خواب پرید.
آدرین: (چراغ را روشن کرد، صورتش پر از وحشت) مرینت! چی شد؟!
مرینت: (دستش را مشت کرده بود و به ملافه میکوفت) آدرین... این بارش... این بار واقعاً...
انقباض بعدی قبل از اینکه حرفش تمام شود رسید. مرینت خم شد جلو، پیشانیاش را به زانویش چسباند و دندانهایش را به هم فشرد. رگهای گردنش برجسته شد.
آدرین: (پرید پایین تخت، دورش حلقه زد) نگاه کن به من... به من نگاه کن... با من نفس بکش...
مرینت: (با چشمانی گریان و دیوانه) نَمیتوونم... آدرین... این درد... این درد مثل...
درد سوم. این بار مرینت فریاد زد. نه یک فریاد بلند، یک فریادِ کوتاه و خفهشده، مثل کسی که توی آب غرق میشود.
آدرین: (دستش را گذاشت پشت کمر مرینت و شروع کرد به ماساژ دادن محکم) من اینجام... گوش کن به من... دم... بده... حالا بازدم... آهسته...
مرینت: (لرزان) این بار بدتر از قبلیه... آدرین... من میترسم... اون بار توی بیمارستان...
آدرین: (با صدایی که سعی میکرد محکم باشد ولی لبهایش میلرزید) اون بار فرق داشت. این بار همهچیز درسته. همهچیز. تو قویای. قویتر از اونی که فکر میکنی.
مرینت یکدفعه کمرش را صاف کرد و نگاه وحشتزده به پایین انداخت. آب از بین پاهایش جاری شد.
مرینت: (با صدای بچگانه و ترسیده) آدرین... آبم پاره شد... آدرین... خیس شدم... کمک...
آدرین نفس عمیقی کشید و رفت سمت کمد. لباس گرم و حوله برداشت. ولی وقتی برگشت، دید مرینت چهار دست و پا افتاده روی زمین، پیشانیاش به فرش، کمرش قوس برداشته، و با هر انقباض، بدنش مثل یک برگ در طوفان میلرزد.
آدرین: (چمباتمه زد کنارش) مرینت، نترس. ما رفتیم بیمارستان. من لباست رو میپوشونم. فقط بمون با من.
مرینت: (سرش را بلند کرد. صورتش خیسِ اشک و عرق بود) من... من نمیتونم راه برم... پاهام میلرزه...
آدرین: (بیآنکه معطلی کند، بازویش را زیر زانوهایش و دست دیگرش را پشت شانهاش گذاشت و بلندش کرد) من تو رو میبرم. من هستم. رهایت نمیکنم. نه اینبار. نه هیچ بار دیگه.
مرینت صورتش را در گردن آدرین فرو کرد و گریه کرد. گریهی یک زنِ خسته، ترسیده، که یکبار طعمِ مردنِ یک رویا را چشیده و حالا دوباره در آستانهی زندگیست.
مرینت: (با گریه) من نمیخوام این یکی رو هم از دست بدم... آدرین... من نمیتونم دوباره...
آدرین: (در حالی که با احتیاط از پلهها پایین میرفت، محکم بوسهای روی پیشانیاش زد) از دست نمیدی. به من گوش کن. این بچه، مال ماست. و ما، بعد از اون شبِ لعنتی، توی بیمارستان، توی اون اتاق سرد... ما هنوز موندیم. هنوز عاشقیم. این بچه قراره ثابت کنه که اون روزِ سیاه، ما رو نابود نکرد.
مرینت یک فریاد دیگر سر داد، اینبار بلندتر، چرا که انقباض بعدی درست وقتی که آدرین داشت او را توی ماشین مینشاند، آمد. تمام بدنش سفت شد. دستهایش چنگ زد به کت آدرین.
مرینت: (با لهجهی شکسته) آدرین... میخوام بمیرم...
آدرین: (نشست به راننده، ماشین را روشن کرد و با یک دست، دست مرینت را گرفت) میمیری؟ تو مامانِ بچهای که توی راهه. مامانا نمیمیرن. مامانا جنگجو هستن. من کنارتم. تا تهش. نگاه کن به من... به چشام نگاه کن...
مرینت با چشمانی ابری، به آدرین نگاه کرد. آدرین لبخند زد، همان لبخندی که سه سال پیش توی آشپزخانه زده بود، وقتی گفته بود "دوست دارم".
آدرین: یادته گفتی با یه بوسه خوشمزهتر میشه؟ حالا بیا ببینیم با یه عالمه درد، یه عالمه شیرینتر میشه یا نه.
مرینت در میان انقباض، یک خندهی ضعیف و هولناک از گلویش بیرون آمد و بعد، دوباره فریاد زد.
ماشین در جادهی تاریک، با چراغهای چشمکزن، به سمت بیمارستان میرفت. و دستهایشان، در هم گره، خیس از عرق و اشک و زندگی.
و اشک و زندگی و اشک و زندگی.
