مرینت را بردند اتاق معاینه. آدرین پشت در ماند، دستش را روی شیشهی سرد گذاشت و نفسش را حبس کرد.
دقیقاً هفده دقیقه بعد، پرستار آمد بیرون، با چهرهای که سعی میکرد خنثی باشد.
پرستار: آقای آدرین؟ لطفاً تشریف بیارید اتاق پزشک.
قلب آدرین یک ضربه محکم خورد. راهرو را دوید، در را باز کرد. پزشک پشت میز نشسته بود، برگههایی جلویش. مرینت توی تخت کناری، رنگپریده، سرم به دستش وصل بود.
پزشک: (آرام) بارداری خارج از رحم بوده. خیلی دیر متوجه شدید. لولهی رحم پاره شده و خونریزی داخلی شدیدی داره.
آدرین یک قدم عقب رفت.
آدرین: یعنی... بچه؟
پزشک: نتونستیم نجات بدیم. حالا نگران خود خانم هستیم. عمل اورژانسی لازمه.
آدرین: (با صدای لرزان) چقدر خطرناکه؟
پزشک: (مکث) الان میبریمش اتاق عمل. شما اینجا بمونید.
در بسته شد. آدرین ماند و فقط صدای چرخهای تخت را شنید که دور شد.
---
سه ساعت بعد.
مرینت را آوردند بخش مراقبت. بیهوش بود. آدرین کنارش نشست، دستش را گرفت، ولی دست مرینت سرد بود.
صبح شد. مرینت چشم باز کرد. نگاه کرد به آدرین، به شکم خالیاش، به سرم، به اشکهای خشکشده روی گونههای آدرین.
چیزی نگفت. فقط یک قطره اشک از گوشهی چشمش چکید و گفـت:
مرینت: (به سختی) آدرین... اون بوسهی شبِ پیش... یادته؟
آدرین گرهی گلو را قورت داد و سری تکان داد.
مرینت: فکر کردم اون بوسه، زندگی رو شیرینتر میکنه... ولی حالا میبینم که... بعضی چیزها با بوسه درست نمیشه.
آدرین: مرینت، من...
مرینت: (چشمانش را بست) نه... الان حرف نزن. فقط بمون کنارم... ولی حرف نزن.
آدرین ماند. ساکت. دستش را ول نکرد. ولی ته دلیش میدانست که چیزی بینشان، همان شب در آن آشپزخانه، با آن بوسهی خوشمزه، شروع شده بود که حالا تمام شده بود. نه به خاطر بچهای که نیامد، نه به خاطر خونریزی، نه به خاطر بیمارستان...
به خاطر اینکه مرینت داشت از او دور میشد،نه با بدنش،که یا نگاهش.
اشت از او دور میشد، نه با بدنش، که با نگاهش.
