توی ماشین، دستم رو گرفته بود و محکم فشار میداد. هر چند ثانیه یه بار نگران بهم نگاه میکرد.
آدرین: نترسیدم عزیزم... رسیدیم دیگه.
مرینت: (با نفسنفس زدن) آدرین... اون چیزی که توی خونه گفتم رو یادته؟
آدرین: کدومش؟ اون که غذامو دوست داری یا اون که...
مرینت: (خندهای دردناک) نه... گفتم "دلم خیلی شدید درد میکنه"... ولی اون موقع نمیدونستم این درد از چیه.
آدرین: (مکث میکنه و آروم میگه) حالا میدونی؟
مرینت: آره... این درد، اونقدر شیرینه که آدم میخواد بمیره براش.
رسیدن به بیمارستان. آدرین دوتا کیسه رو دوش گرفت و منو هل داد سمت اورژانس. پرستارها دورم حلقه زدن.
پرستار: چند دقیقه بین انقباضاتت؟
مرینت: (نگاه به آدرین) دقیقاً به اندازهی اون بوسههایی که توی خونه بهم دادی... کوتاه ولی پشت سر هم.
آدرین لبخند زد، ولی توی چشمهاش اشک جمع شده بود.
آدرین: (به پرستار) ببخشید... من میتونم باهاش بیام؟
پرستار: فقط تا اتاق معاینه.
توی راهرو، آدرین برگشت و گفت: "مرینت... اون روز که گفتی خوشمزهست، نمیدونستم قراره یه آدم کوچولو توی شکمت باشه که بگه خوشمزهست..."
مرینت با چشمانی خیس خندید و گفت: "حالا میفهمی چرا گفتم با یه بوسه خوشمزهترمیشه؟"
همون موقع، صدای گریهی نوزادی از اتاق کناری بلند شد. هر دو نگاه کردن به هم.
مرینت: آدرین... فکر کنم نوبت ماست.
آدرین: (دستش رو میذاره روی شکم مرینت و زمزمه میکنه) سلام کوچولو... مامان و بابا منتظرتن.
