من آدم فرار كردن هستم. از همه چيز. از خودم بيشتر از همه چيز.
از تمام چيزهاى دنيا بيشتر.
احساس ميكنم احتياج دارم جايى را پيدا كنم، براى نبودن.
براى يك جور خلأ محض.
قيد و بند هاى اجتماعى لزومى نداشته باشد ، اجبار نباشد براى جزئى از چيزى بودن. يك جور فرديت محض باشد فقط.
خودم باشم و خودم و تمام رهايى از همه چيز هاى دنيا...
