
اصلا متوجه نمیشدم منظورشان چیست یا جوال قصد دارد چه بگوید....
نفس عمیقی کشیدم که باعث شد دردی در سینهام بپیچد صاف نشستن و چشمانم را روی هم گذاشتم تا حالم جا بیاید
دلیر چیزی را شمارد و از جایش بلند شد
: باید ببینم کشتی برای رفتن آمادست یا نه...
جوال سر تکان داد
: میخوای منم بیام...
و ایی از جا برخاست اما دلیر دست رد به سینهاش زد
: نه نیازی نیست... استراحت کن
و بیرون رفت
اسی به سمتم چرخید
: امروز قراره حرکت کنیم و بریم
سر تکان دادم
: اینجا موندن مشخصه به صلاحتون نیست...
جوال خیرهام شد
: به صلاح هیچ کدوممون.... تو هم دیگه جزوی از خدمهای
: اما نظر دارت و دلیر هیچ تغییری نکرده
نمیدانستم اسی قصد ناامید کردنم را داشت یا چیز دیگر... هرچند نمیشد از قصد و نیت کسی سردرآودرد
سرم را پایین انداختم
: اگه به خاطر من نبود بلایی سر اسی...
اسی حرفم را برید
: بهتره من برم معلومه باید تنها حرف بزنید...
صدای قدمهایش متهی اعصابم بود
نگاه سنگین جوال را احساس میکردم
میخواستم محکم باشم اما نمیشد...
گویی کشتی سنگینی را روی کتفم رها کرده باشند آنگونه خراش برداشته بودم...
:به خاطر تو نبود کشتی مارتا دنبال بهونه بود و چه بهونهای بهتر از این....
اخم کردم
: جوال...
چقدر دوست داشتم بعد از بار گفتن نامش جانمی ورد زبانش باشد اما حیف هربار حرفم را میبرید برق اشک را در چشمانم مهار کردم
: خدا میدونه بودنم چقدر قراره تو و خدمتو به خطر بندازه بردنم به صلاحتون نیست... نن از پس خودم برمیام...