
همه شروع به خندیدن کردند
..............
کنار تخت نشست به صورت رنگ پریدهی ماهلین چشم دوخت لبان قلوهای اش به سفیدی میزد و چشمان ابی بی روحش که به تازگی روح پیدا کرده بودند بسته بود و گود افتاده بودند
نفس عمیقی کشید
موهای طلایی پریشانش را از صورت سفیدش کنار زد
با خود می اندیشید واقعا چرا این با نو را دوست دارد؟
زیباییاش زبان زد دریاها بود
و همانقدر بی رحم
عشقی در یک نگاه نبود اما بیشتر شبیه به نفرتی به رفاقت و رفاقتی به عشق بود
آن دو مرحله به مرحله به اینجا رسیده بودند نه با یک جهش بزرگ
پدر ماهلین صاحب کشتیهای بزرگ دریای ادوار بود
دشمنانش او را به دریا انداختند بعد از مرگ پدر ماهلین مادرش با پدر خواندهاش ازدواج کرد
پدرخواندهاش با زیرکی خودش را به مادر ماهلین نزدیک کرده بود
ماهلین معتقد بود پدرخواندهاش پدرش را به دشمنانش فروختهاست
همه از اینکه او چقدر به پدر ناهلین حسادت میکرد با خبر بودند
جوال دست را روی گونهی کبود ماهلین کشید
که باعث شد ماهلین از جایش بپرد
: آروم عزیزم منم..
ماهلین به جوال خیره شد
: جوال....
جوال که از خشم منقبض شده بود از زسر دندانهای چفت شدهاش غرید
: دستم به اون مردک برسه تیکه تیکهاش میکنم
: نمیتونی.... اون با نفوذه همین الانشم با آوردنم کلی خدمتو به خطر انداختی....
جوال دستش را مشت کرد
: مهم نیست اوناهم با دونستن خطرهای بعد از این با من همراه شدن
ماهلین سرش را به راست و چپ تکان داد
: شما به اندازهی من مارتا رو نمیشناسید درسته که دیگه مثل زمان پدرم ثر زبونها نیستن و کشتی های بزرگ و مدیریت نمیکنن اما میدونی که سکه دارن....
: یعنی چون سکه دارن ولت کنم ماهلین....
: من تو ساحل یاروارا میمونم.... شماها برید اینطور براتون وقت میخرم
جوال از خشم دستانش میلرزسد عصبی اتاق ماهلین را ترک کرد