ویرگول
ورودثبت نام
رها🤌⚘💜
رها🤌⚘💜از استکانی که سال‌ها پیش شکستی هنوز شراب میریزد، استکان قلم شکسته‌ی من است که خونش بند نمی‌آید...🥀
رها🤌⚘💜
رها🤌⚘💜
خواندن ۲۱ دقیقه·۲ سال پیش

عاشقانه‌ای در دل توفان


نور فانوس و سیاهی شب در آمیخته شده و به رنگ قهوه‌ای سوخته در آمده است....

تمام شب در حالت خواب و بیداری به نقشه‌ی مارتا فکر میکردم چگونه نقشه ای کشیده است که فاستر را عصبی کرده بود
با صدای غژ غژ در اتاقک از حالت خنثی خارج شدم و از جا پریدم جیلا را در حال خارج شدن دیدم
چشمان را مالیدم و از جا برخاستم از تکان نخوردن کشتی حدس زدم که باید عمق دریا کم شده باشد و این یعنی نزدیک به بندرگاه سلوال هستیم
از صندوق کنار تخت ننوی‌ام چاقویی که هدیه پدرم بود را برداشتم و به کمرم بستم همراه چند کیسه‌ی کوچک برای حمل سنگ‌هایی که خزانه دار قرار بود تحویلم دهد
اتاقک را ترک کردم... تمام خدمه روی عرشه بودند و جیلا بالای دکل داشت طناب‌های بادبان‌هارا تنظیم می‌کرد و کلاستیر از پایین سعی می‌کرد تعادل بادبان‌ها را درست حفظ کند
فاستر صندوق‌هایی را که باید به ماموران بندرگاه تحویل میدادیم‌را روی عرشه می‌کشید
خزانه دار مشغول حساب و کتاب بود و مسیر یاب پشت سکان ایستاده بود
آشپز کشتی همراه یکی از خدمه‌های مسئول تعمیر کشتی که  یکی از همکاران جیلا بود با یکدیگر گپ می‌زدند خزانه دار به سمتم آمد و چند سنگی را که در کیسه‌ای بودند در دستش ریخت و نشانم داد
: مسئولیت اینا با توعه
لهجه‌ای غریب داشت که هرگز نتوانسته بودم با آن کنار بیایم
سری تکان دادم و سنگ‌ها را از دستش قاپیدم و در کیسه‌ی خودم گذاشتمشان به  به سمت خدمه‌‌های دیگر رفت تا به هرکدام مسئولیت سنگانی را بدهد
مارتا از اتاقک بیرون آمد و توجه فاستر به او جلب شد
و یکی از صندوق‌ها از دستش در رفت و روی پای کسی که تمیز کردن کشتی به عهده‌اش بود افتاد فریادش بلند شد و طبیب کشتی به سمتش دوید
مارتا اشاره کرد به سمتش بروم روبه رویش ایستادم در حالی که صدای ناله‌های مرد سیاه پوست به گوشمان می‌رسید به یکدیگر خیره بودیم... هرچند بیشتر خدمه‌ به جز آنهایی که نامشان را بلدم سیاه پوست بودند... البته که در چندین سالی که تجربه‌ی خدمه بودن کشتی  را دارند رنگ پوستشان را باخته‌اند...
: قبول میکنم....
چشمانم از تعجب داشتند گرد می‌شدند اما به روی خود نیاوردم
پوزخندی تحویلش دادم اما نور تردید و شک در دلم جان گرفت مارتا عاقل تر از آن بود که جواهری چون میرنا را از دست بدهد
:‌ میدونی که باورم نمیشه
قدش کمی از من بلند تر بود و برای دیدنش سرم را بالا گرفته بودم مرد چاق و چهارشانه‌ای بود با موهای کم پشت و ابروهای پهن و بلند ريشش تا گردنش می‌آمد اوایل از اینکه ريشش باعث آزارش نمی‌شود دوتایی منو میرنا میخندیدیم
چشمانش را ریز کرد
: عاقل تر از اونی که بشه سرت کلاه گذاشت
شانه‌ای بالا انداختم
:‌اگر ازش جدا نشی همچیو همراه خودت و خدمت به آتیش میکشم
می‌دانست تهدید توخالی نمیکنم و هرچه بگویم ده برابرش را انجام می‌دهم
آب دهانش را قورت داد
: میدونم.... برای همینم نمیشه سرت کلاه گذاشت نقشمون اینکه...
حرفش را بریدم و دستم را بالا بردم
:نیازی به نقشه‌های تو نیست زیاد مختو خسته نکن خودم حلش میکنم
کنجکاو نقشه‌اش بودم اما اصلا دلم نمیخواست با طناب پوسیده‌ی مارتا در چاه بیوفتم
خدمه‌لنگر هارا در آب انداختند و مسئولان بندرگاه منتظر روی پل ایستاده‌بودند قبل از بقیه از کشتی بیرون پریدم  احترام کارگران بندرگاه را پذیرا شدم
قبل از اینکه به سمت بازار سنگ فروشان بروم توجه‌ام به کشتی سه دکله‌ با دو بادبان جمع شد علامت حیوانی با سر اژدها، یال شیر، بدن گرگ و بال‌های عقاب روی بادبان‌ها و تنه‌ی کشتی هک شده بود... کشتی ویرجینیا... لحظه‌ای صدای ضربان قلبم در گوش‌هایم تنین انداز شد  چشمانم را بست و باز کردم به این موضوع ع فکر کردم که شاید  دست تقدیرم می‌خواهد سکاندار ویرجینیا از روزگار حذف شود لبخندی روی لبانم نقش می‌بندد...
بعد از اتمام کارم در بازار به سمت مسافر‌خانه‌ای که پاتوق مارتا و خدمه‌اش بود میروم جایی پر از ادم‌های زاغه نشین و کم توان اما ساکت و آرامش بخش... چطور میتواند جایی پر از زباله آرامش بخش باشد؟ شاید برای من هرجایی جز کشتی مارتا آرامش دارد
وارد مسافرخانه با فضای تناژ توسی رنگ با کف سرامیکی میشوم گرما به صورتم می‌خورد و بوی راک همراه بوی شور دریا قاطی می‌شود مسافر خانه شلوغ نیست اما تعدادی انگشت‌شمار از دریا نوردان پشت میز‌ها مشغول خوردن راک، غذا، و.... خوشگذرانی بودند
پشت پیشخوان روی صندلی چوبی، می‌نشینم
سفارش یک لیوان راک را میدهم و پیش خدمت که مشغول پاک کردن لیوان‌ها با دستمالی گلدوزی شده بود دست از کار می‌کشد و لیوانی را از شیشه‌ی سبز رنگ بزرگی پر از راک می‌کند و روبه رویم می‌گذارد
مردی که آنطرف ترم نشسته بود با چشم به لیوان اشاره می‌کند و می‌گوید
: واسه فسقلی مثل تو سنگین نیست
به هیکل درشتش و چهره‌ی جذابش خیره میشوم
: سنگینترش رو میخواستم ولی نیست باید با همین سر کنم دیگه...
بی تفاوت نگاهم را از او میگیرم از چای در دستش قلبی می‌خورد
دختری کنارش می‌ایستد
: جوال... باید اینو ببینی
چشم ریز میکنم
و زیر لب می‌گویم پس جوال اینه
و در حالی که نوشیدنی‌ام را زره زره میخورم و تعم تند و سوزان راک دهان و گلویم را به آتش می‌کشد آن دو را که صدای شان میان صدای فضا خفه شده است میپایم
کمی بعد جوال دوباره سر جایش جای می‌گیرد نگاه معناداری به او می‌اندازم و با شیطنت میگویم
: خوشگله...هاا
تمام هیکلش را به طرفم می‌چرخاند و چشم ابرو بالا می.اندازد
: چی میگی؟
پوزخند میزنم و در حالی که بطری راک را در  دستم تکان میدهم حرفم را تکرار میکنم چشم ریز می‌کند
: کی؟
میخندم
: خوب بلدی خودتو به اون راه بزنی‌اا... همین دختره مشخصه خوب مخشو زدی
طوری که انگار تازه از شوک در آمده است لبانش را تکان میداد و اخم بین ابرووانش را بر می‌دارد
: دوستمه...
:همه‌ی را بطه‌ها با دوستی آغاز میشن دیگه...
از پیش خدمت در خواست چایی دیگر می‌کند
: اونطور که فکر میکنی نیست
شانه‌ای بی تفاوت بالا می اندازم
: به من مربوط نیست...
به لباس‌هایم اشاره می‌کند
: اهل دریایی
از بطریه شیشه‌ای لیوان را پر از راک میکنم
: اینجا همه اهل دریان
آیا من بهتر بودن بحث را به جهتی دیگر تغییر دهم یا او؟
: خیلی خوردی کافیه
به لیوان راک اشاره می‌کند شیشه را به سمتش هل می دهم
: می‌خوایی بخور واسه آروم کردن عالییه
شیشه که با هل دادنم چپ می‌شود را درست روی پیس‌خوان می‌گذارد
: نه ممنون برا آروم کردن کسی خوبه که عصبی بشه نه برای کسی که عصبی به دنیا بیاد
ابرویی بابا می اندازم
: اووو چه حرف با مفهومی
: مسخره کردن آدما کار درستی نیست
میبینم پوزخندی نیز به همراه دارد
چشم میچرخانم و فاستر که از چهار چوب در وارد می‌شود را می‌بینم
: اینو باید بابا یاد بچه‌ها بدن...
می‌گوید
:  انگار بابات کمی کم کاری کرده تو تربیتت
قلپ آخر نوشیدنی‌ام را میخورن و لیوان را روی پیش‌خوان می‌گذارم شیشه‌ی راک را بر میدارم   از جایم بلند میشوم
: واسه زنده موندن توی این دنیا قبل از ادب چیزای دیگه ای هم هستن که بابا‌ها باید به بچه هاشون یاد بدن
فاستر به سمتم می‌آید و کلاه روی سرش را برمیدارد
: چیکار کردی...
  قبل از آنکه حرف دیگری بزند می‌گویم
: چطوری رفیق... توش گذرونی بهت حال داد
متعجب نگاهم می‌کند و بعد دستش را روی موهای پر پشت پر کلاغی‌اش می‌کشد و لبخند مسخره‌ای که نمیدانم منظورش چیست می‌زند
: شاید بد نبود
انگار منظورم را از اینکه حرف نزند متوجه می‌شود و از پیشخدم درخواست اتاق می‌کند
فاستر همراه پیش خدم به طبقه‌ی بالا می‌رود
: سلیقت اصلا خوب نیست
به سمت جوال که این را می‌گوید بر میگردم
: چیو میگی...
و به فاستر که از پله‌ها بالا می‌رود اشاره می‌کند
تازه دو هزاری‌ام میوفتد
: همکاریم
پوزخندی می‌زند
: دوستی‌ها هم از همکاری شروع میشن
ابرو بالا میندازم
: خوش قیافس....
چند قدم نزدیکترش می‌استم و صورتم را مقابل صورتش قرار میدهم
: بین خودمون بمونه..‌ ازش خوشم میاد
و چشمکی حواله‌اش میکنم
گرمای نفسش که احساس میکنم کند شده است به صورتم می‌خورد خودم را از او فاصله میدهم درست سر جایش می‌نشیند و به صندلی‌اش تکیه می‌دهد
: قشنگ دروغ میگی... داشت باورم میشد
حرف را کش نمی‌دهم روبه پیشخدمت دیگر میکنم
: طبقه‌ی چندم برای ماست
پیشخدمت به دفترش نگاه مکند و می‌گوید
: طبقه‌ی سوم
: شاید بشه از این به بعد بیشتر همو ببینیم
نگاهی را به سمت جوال برمی‌گردانم
: فکر نمی‌کنم... با آدمای دریا نمیشه زیاد وقت گذروند...
متعجب نگاهم می‌کند و ادامه می‌دهم
: لباسات داد میزنن خدنه‌ی کشتی هستی
طبقه‌ی بالا میروم
اسمش را بی تودی مسافر خانه گذاشته‌اند
ساختمانی بزرگه ۷ طبقه است و خدا می‌داند در هر طبقه چند اتاق جای دارد
پیشخدمت به سمتم می‌اید و اتاقم را نشانم می‌دهد
: برای خدمه‌ی مارتا بهترین اتاق ها رو کنار گذاشتیم
سری تکان میدهم
: خیلی هم عالی مارتا حتما از این همه مهمان نوازیتون خوشحال میشه
و از کیسه‌ی آویزان به کمرم سه سکه به او میدهم سکه ها را با خوشحالی بر می‌دارد و مرا به اتاقی راهنمایی می‌کند
در را پشت سرش میبندم
فکرم مشغول جوال می‌شود مردی درشت هیکل و خوش قیافه چشمان روشن در دریای توفان یکی از نشانه‌های جذابیت است و موهای عنابی‌اش این جذابیت‌ش را صد برابر می‌کند
این موضوع که چرا جوال در ملاقات اول آنقدر با من صمیمی شده بو  در ذهنم جرقه‌زد

.....

چند روزی در بندرگاه بودیم و تجارت‌هایمان با دیگر کشتی‌ها خوب پیش می‌رفت و در دین میان با جوال حسابی صمیمی شده بودیم
هرچند این صمیمیت نمی‌توانست عادی باشد
سوار کشتی مارتا شدیم برای رفتن و کشتی ویرجینیا در لنگرگاه لنگر انداخته بود
خورشید تازه طلوع کرده بود و اسمان با رنگهای رنگین کمان آغاز شده بود و انعکاسشان در دریا نیز دیده می‌شد
گاهی این صحنه مرا یاد همنشینی با مردم می‌اندازد
"با آنکه بنشینی مانند همان میشوی"
حرفی که پدرم برای نصیحتم میگفت

چند روزی را در دریا گذراندیم و به بندرگاهی کوچک رسیدیم
بندرگاه تقریبا یک چهارم بندرگاه سلوال بود
اول از همه به مسافرخانه رفتیم و بعد من و یکی از خدمه که نامشان برایم سخت بود و جیلا به بازار کوچک رفتیم تا اجناسی را که به این بندرگاه صادر کرده بودیم
ببینیم
هرکداممان به سمت غرفه‌هایی که مسئولشان بودیم رفتیم... سنگ‌های قیمی برای جیلا بود
و عتیقه‌ها برای خدنه‌ای که همراه مان بود و نفتی که با کشتی نفت کش مارتا استخراج میشد را به من سپرده بودند
در حال گشت زنی چشمم به خدمه‌ی ویرجینیا افتاد حدس زدم باید جوال نیز در بازار باشد
منتظر میپاییدمشان تا اینکه جوال را آنطرف با مردی که چهره‌اش را نمی‌توانستم ببینم دیدم....به سمتشان رفتم در یکی از غرفه‌ها پشت میزی نشسته بودند
در معرض دیدشان نبودم پشت غرفه ایستادم تا راحت تر بتوانم صحبت‌های شان را بشنوم
: هنوز نتونستی کاری که بهت سپردمو انجام بدی... شاید باید به یکی دیگه کار  بسپارم
از صدایش حدس زدم پیرمرد کهن سالی باشد صدایش برایم نوای آشنایی داشت اما نمی‌دانستم کیست
صدای جوال افکارم را برید
: نه قربان بهتون قول میدم حلش میکنم یکم دیگه وقت میخوام
: نکنه جوال به دختره علاقه‌مند شدی؟
: نه... نه...هرگز... اینطور نیست قربان فقط منتظر فرصتم...
: جوال اگه تو کار اونارو تموم نکنی کسی که کارش تموم میشه تویی
: نگران نباشید قول میدم حل بشه
منظورشان چه کسی بود؟ یعنی چه کسی آنقدر سر به سر آنها گذاشته بود که باید حذفش می‌کردند... کمی نزدیک تر  رفتم و پشت جعبه‌ای مخفی شدم
: مارتا بدون ماهلین هیچی نیست اگر بتونی کار ماهلینو تموم کنی...
با شنیدن حرفش خون در سرم منجمد شد و گوش‌هایم سوت می‌کشیدند
دیگر حرف‌های شان را نمیشنیدم نفسم به زوربالامی‌آمد
از جایم بلند شدم و به سمت مسافرخانه رفتم
چند ساعتی را به حرف‌های آنها فکر میکرم تنها چیزی که برایم مهم بود این بود که جوال چطور می‌توانست بنشیند و نقشه‌ی کشتنم را بکشد
حالا می‌فهمیدم ان‌همه صمیمیت از کجا می آمد
جیلا برای خوردن ناهار صدایم کرد به سالن اصلی رفتم نور خورشید لابه‌لای ساختمان‌های کوچک نفوذ میکرد و باعث بازی با عذابم میشد
جیلا و چند نفر دیگر سراغ کشتی رفتند تا اسیب‌هایش را درست کنند
و بقیه برای استراحت به اتاقشان رفتند
وی میز ضرب گرفته بودم مسافرخانه‌ی کوچک و تقریبا خرابه‌ بود رنگ و رو‌رفته...
ترک‌ تیره ای از سقف تا پایان دیوار سمت چپ ادامه داشت و چند ترک کمرنگ تر اطرافش را محاصره کرده بودند
صدای قدم‌هایی را پشت سرم شنیدم چاقویی را که به کمر بسته بودم در دست نگهداشتم
صدای قدم‌ها نزدیکم شد و چاقو را از قلاف بیرون کشیدم و با دیدن جوال سر جایم میخکوب شدم
آب دهانم را به زحمت قورت دادم
ذهنم می‌خواست مسائل را درست کنار هم بچیند
چاق یم را در قلافش جای دادم سعی کردم خود را یی خبر نشان دهم لبخندی به چهره‌اش زدم
:‌ اووو... سکاندار کشتیه ویرجینیا خوش اومدید
روبه رویم نشست
:‌ اووو... خدنه‌ی کشتی مارتا.. دوشیزه ماهلین خوش وقتم
: چی شده از این طرفا
: برای تجارت اومدیم
سری تکان دادم هرچند باورم نمیشد
: خوبه پس...
حوصله‌ی بحث نداشتم از جایم بلند شدم
:‌‌ خستم باید استراحت کنم صبح راه میوفتیم
هم پایم ایستاد
: مسیر بعدیتون کجاست؟
پوزخندی زدم
: هرجا که باد ببرتمون
و از کنارش فاصله گرفتم قبل از اینکه به اتاقم بروم فکری با سرم زد نگاه سنگین جوال پشتم را سوراخ می‌کرد
به پیش خدمت اشاره کردم به اتاقم بیاید و پشت سرم در اتاق را بستم
روبه روی پیش خدمت ایستادم زنی جوان بود پیراهنی سبز رنگ به تن داشت و با پیش بند توسی رنگ دستانش را به پیش بندش کشید
: بفرمایید
سکه‌هایی از کیسه‌ی به کمرم بیرون آوردم و کف دست پیشخدمت گذاشتم
: اون مردی که روبه روم نشسته بود و دیدی؟
سر تکان داد
: توی نوشیدنیش داروی خواب آور بریز...
یک قدم به عقب رفت
: دردسر نشه...
: نگران نباش واست مشکل پیش نمیاد... فک نکنم  بی خبر باشی از کارایی که توی این اتاقک‌ها سر میزنه
دستی که سکه‌ها را در آن گذاشته بودم را مشت کرد
: کار بزرگیه
چند سکه‌ی دیگر به دستش دادم
: فک نکن نفهمیدم بیشتر از حدش ازم سکه گرفتی.... حواستو جمع کن گند نزنی

....

بعد از دو ساعت پیش خدمت به اتاقم آمد
: به اتاقش رفت
: مطمعنی کارتو درست انجام دادی
:‌بله کاملا
از اتاق خارج شدم به جز مردی که بیش از حد نوشیدنی خوده بود و سرش را روی میز گذاشته بود کسی در مسافر خانه نبود
پیش خدمت اتاق جوال را نشانم داد و رفت...
دستگیره را آرام به سمت پایین کشیدم
  در با صدای تقه‌ای باز شد از لای در وارد شدم و در را بستم جوال روی تخت دراز کشیده بود و کلاهش را روی شکمش گذاشته بود
انگار خوابش عمیق بود که حتی چکمه‌هایش را درنیاورده بود
چاقو را از کمرم آزاد کردم و چند قدم جلو رفتم سرامیک‌های اتاق آنقدر شل ول بودند که با هر قدمم تکان می‌خوردند  و صدا می‌دادند
بالای سر جوال ایستادم و چاقورا بالا گرفتم
قبل از اینکه او را بزنم چشمانش را باز کرد...
.........

حال:
نفس زنان از خواب بیدار شدم
آب از موهایم می‌چکید و لباس‌هایم خیس بودند
دلیر بالای سرم ایستاده بود و دستمالی را که روی پیشانی‌ام گذاشته بود برداشت
: چه عجب... کاری نمیکنی که هیچ گندم میزنی
سر جایم نشستم و موهایم را از صورت کنار زدم
: چی شد....
اسی با کاسه‌ای سوپ وارد اتاقک شد بوی نم زده‌ی تخت ننوی مرا یاد روز‌هایی که در تختم در کشوی مارتا بودم انداخت
: چیزی خاصی نشد... افتادی تو آب
چشمانم گرد شدند
: چی؟... آخرین چیزی که یادمه داشتم دریا رو تماشا میکردم و بعدش....
: افتادی
اسی شروع به خندیدن کرد
:اصلا تعادل نداری
و سوپ‌را روبه رویم گذاشت
: نوش‌جان...
دلیر عصبی از کنارم دور شد
: این چشه
اسی شانه‌ای بالا انداخت
: داشمون مشکل عصاب داره
و لبخندی زد کاسه را برداشتم از لفظ اسی خنده ام گرفت
: داشتی به چی فکر میکردی....
سرم را بالا گرفتم
: از لفظت خندم گرفت...
: اینو نمیگم که
سرش را نزدیک تر کرد
: قبل از افتادن تو آب به چی فکر میکردی؟
به چهره‌ی خوش سیمای اسی زل زدم
سرش را عقب کشید
: به جوال فکر میکردی نه؟
نفس عمیقی کشیدم که باعث شد ریه‌هایم به درد بیایند و چند سرفه‌ی کوتاه کردم
: دلیر واقعا برادرته
قهقه زد
: چی میگی دلیر....
لابه‌لای خنده‌هایش گفت
: نه بابا دیگه چی...
از جایش بلند شد
: تبت زیاد بود... الان پایین اومده بعد از اون همه کتک مفصل خوب دووم آوردی
چشمکی تحویلم داد و از اتاق خارج شد
سرم از شدت درد داشت منفجر میشد
به کاسه‌ی سوپ در دستم خیره شدم
پس اسی به جز تعمیر کشتی آشپز کشتی‌هم بود
نفس عمیقی کشیدم
بوی شور اب‌ها همراه نم اتاقک مشامم را پر کرد
...

خورشید از لابه‌لای کوها سرو می‌کشید
صدای آب‌ها که با تکان کشتی  به جلو حرکت می‌کرد سکوت را میشکست
دارت پشت سکان ایستاده بود و مسیر را برسی می‌کرد
اسی دیر وقت به اتاقک برای استراحت رفته بود و تا حالا بیدار نشده بود
خبری از دلیر نبود باید خواب باشد
در اتاقک جوال نیمه باز بود حدس میزدم بیدار است
: حالت زود خوب شد...
به سمت دارت قدم برداشتم
: خوبم به لطف دلیر
به سر تا پایم چشم دوخت و سکان را به سمت شرق چرخاند
کشتی آرام چهتش را تغییر داد
: بهتره زیاد مدیون خدمه‌ی این کشتی نشی
دست در جیب کتم فرو بردم سرما به صورتم می‌خورد
: به اندازه‌ی کافی دینمو ادا نکردم؟
سکان را در جهتش قفل کرد و دو قدم نزدیکتر شد
: ۱۰۰۰۰ سکه که هیچ کل سکه‌های دریا نمیتونه دینتو ادا کنه
و از کنارم فاصله گرفت می‌دانستم از چه حرف می‌زند
هنوز که هنوز است وقتی یاد آن روز میوفتم کف دستم می‌خارد
جوال آنقدر با مارتا درگیر شده بود که مارتا خدمه‌اش را گرفت و بریدن گلوی خدمه‌ی کشتی ویرجینیا نصیب من شد
خدمه‌های یک کشتی هرچقدرم از یکدیگر متنفر میبودند باز هم بدون یکی از خدمه کارشان دشوار میشد
مثل حال کشتی ویرجینیا که هرکدام مجبورند چند کار را پیش ببرند
طناب را گرفتم   خود را بالا کشیدم روی دکل نشستم و پاهایم را آویزان کردم آواز باد که به عرشه می‌خورد در دریا سر می‌خورد گوشنواز بود صدای امواج دریا و بوی شور اب‌ها آنقدر عمیق بود که می‌دانستم هزاران داستان در این دریا سر گرفته است یا و درحال سرگرفتن است
صدای قدم ‌ها روی عرشه توجه‌هم را جلب کرد
جوال از اتاقک خارج شده بود کت بلندش تا زانوهایش می‌رسید
نور طلایی خورشید در چشمانش می‌درخشید چند لحظه‌ ایستاد و به صدای امواج دریا گوش داد
کاری که پدرم بعد از پا گذاشتن روی عرشه انجام می‌داد اول به آب‌ها گوش فرا میداد و بعد مسیرش را طبق آن مشخص می‌کرد
استعدادی خدادادی به افرادی خاص،‌ هر سکانداری چنین توانایی نداشت وقتی بچه بودم می‌اندیشیدم پدرم یکی از کسانیست که خدا دوستش دارد و همیشه ارزو می‌کردم منم مانند او باشم
انگار جوال نگاه خیره‌ام را احساس کرد که بدنش به سمتم منقبض شد و با آن نگاه نافذ سردش وجودم را شکست
چشم از او بر گرداندم و به دریا دوختم اما نگاهش هنوز هم مرا میپایید
می‌فهمیدم می‌خواهد از من فاصله بگیرد و می‌خواستم این راه را برایش آسان کنم نفسم لحظه‌ای در ریه‌هایم فشرده شد و ضربان قلبم در گوش‌هایم ترین انداز شد
دو دستم را محکم به دکل گرفتم و به آسمان آبی که نور خورشید چشم را میزد خیره شدم
موهای طلایی‌ام که از کناره‌های صورتم به چشم می‌خورد  در آفتاب می‌درخشید و مانند نخی از طلا جولان میداد
صدای قدم‌ها نشان میداد جوال عرشه‌را ترک کرده است
: نیوفتی عمق اینجا بیشتره نمیشه نجاتت داد
چشم چرخانم به دنبال صدا  اسی ایستاده بود داشت کمربندش را سفت می‌کرد انگار او تنها دوستم در این کشتی بود
دوست چه کلمه‌ی غریبی فریاد زدم
: از شرم راحت میشید فکر کنم به نفعتونم باشه
سرش را به سمتم بالا گرفت موهای کوتاه سرمه‌ای رنگش در باد تکان می‌خورد پاسخ داد
:‌ راحت که نه... مامورای دریا پوستمونو میکنن
"کشتن خدمه‌ی کشتی‌های دیگر بی هزینه و کشتن خدمه‌ی کشتی خودت ۲۰۰۰۰ جریمه"
: مگه من جزوی از خدمم 
صدای جوال پاسخم را داد
: توی بندرگاه یاروارا قطعیش کردیم
جوال در چهار چوب در  اتاقکش که به او دید داشتم ایستاده بود
برای کار کردن در کشتی باید فرمی با مشخصات کشتی و سکاندار ترتیب داده می‌شد اما تا جایی که یادم بود من از کشتی مارتا هیچ فرمی نداشتم پس راحت تر میشد برای کشتی دیگر کار کنم
ابرویی بالا انداختم
: نباید درباره‌ی موضوعی که به من مربوطه مشورت می‌کردید
دارت همراه دلیر دوباره به عرشه برگشت و هردو  صندوقی را جابه‌جا می‌کردند
: اگر قرار بود مشورت کنیم که اول باید میزاشتیم می‌مردی بعد نجاتت می‌دادیم
منظور دلیر از این حرف نجاتم از کشتی مارتا بود خدمه‌ی کشتی را درک میکردم اما رفتارشان را تایید نمیکردم
: من نخواستم نجاتم بدید فک کنم مردن از بودن با کسی که ازت متنفره بهتر باشه!؟
حرفم ناخود‌آگاه از دهانم خارج شد جوال در چهارچوب در اتاقکش خوشکش زد و به من خیره بود
این نگاه داشت مرا ذوب می‌کرد
لحظه‌ای خودم نیز از حرفم جا خوردم از روی دکل پریدم روی عرشه‌
دلیر و دارت صندوق را زیر دکل بزرگ اصلی گذاشتند
جوال نگاهش را از من گرفت و پشت سکان ایستاد
دارت با سمتش رفت
: ناهار که داریم مثل شام نظری تو دریا که ماهلین قرق شده اصلا نمیچسپه
به سمت اسی برگشتم لبخندی زیبا روی لبانش بود او را درک نمیکردم احساس می‌کردم دیوانه است شایدم عاقلتر از من...
: سعی میکنم بدتونم ماهی بگیرم
دستش را لای‌موهایش خورد که مانند امواج دریا به تکان افتادند
: خوب راستش تور پاره شده و باید درستش کنی بعد ماهیگیری کنی
سری تکان دادم
: الان کجاست
: همونجایی که خواستی ماهی بگیری ولش کردیم
باشه ای گفتم و به سمت تور رفتم
از آنچه اسی میگفت بیشتر پاره شده بود و چند تا از گره‌هایش باز شده بودند نشستم و مشغول گره زدن گره‌های باز شده‌اش شدم و باید به خاطر پارگی‌هایش هم فکری می‌کروم
اسی به سمتم آمد
: کمک نمی‌خوایی؟
چشم از تور برنداشتم و مشغول کارم شدم
: تو کشتی شما نباید هرکی کار خودشو بکنه
کنارم نشست
: زیاد قانون مدار نیستم
و آنطرف تور رد روی پاهایش کشید و شروع به گره زدن کرد
زخمی روی مچ دستش تا زیر آستینش دیده می‌شد و وقتی دستش تکان می‌خورد بیشتر به چشم می‌خورد
: مشخصه بد جور سربه‌سر یه عده گذاشتی
دست از کار کشید و به چهره‌ام خیر شد
با چشم به مچ دستش اشاره کردم
به دستش نگاهی انداخت و آستینش را پایین تر کشید
: خیلی چیزا به تو ربطی نداره!
از خشم منقبض شده بود برایم عجیب بود چرا باید انقد  به هم بریزد سری تکان دادم
: متاسفم فقط کنجکاو شدم
گره زدن را بس کرد و از جایش بلند شد
: نشو
و از کنارم فاصله گرفت
ابرویی بالا انداختم فکر کنم زود قضاوت کردم درباره‌ی اینکه می‌شود دوست شویم
بعد از تعمیر تور قبل از اینکه آن را در دریا بیاندازم دو طرفش را به دو طرف کشتی گره زدم
و در‌یا در مسیر ما امن بود اما ابر‌های سیاه مسیر شمال را محاصره کرده بودند
جوال و دارت صحبت می‌کردند و دلیر لبه‌ی کشتی ایستاده بود آن دو را تماشا می‌کرد
اسی روی عرشه به چشم نمی‌خورد به سمت اتاقک رفتن درسا حدس زده بودم در اتاقک نشسته بود و چاقویش را می‌چرخاند به چهارچوب در تکیه زدم
: زیادی به درد نخوره....
از پاهایم نگاهش را به چهره‌ام سر داد آب دهانم را قورت دادم و ادامه دادم
: چاقوتو میگم 
و از کمرم چاقویم را که از کشتی مارتا توانسته بودم
َبردارَم آزاد کردم و چند قدم به سمتش رفتن و به دستش دادم و چاقویش را از دستش گرفتم
چاقوی خاصی نبود تیغه‌ی سنگی معمولی با دسته‌ای چوبی طرح زیبایی بود چاقویم‌را چند بار در دستش چرخاند روی تیغه‌ی چاقوی اسی نام آلبرت ویلسون هک شده بود
متعجب شدم و به سمتش برگشتم دیدم او اصلا از من چشم برنداشته و چاقویم را در دستش می‌چرخاند
: اووو... ببخشید
چاقو را به سمتش گرفتم و بی معطلی از دستم قاپید
چاقوی مرا هم روی تختم پرت کرد و به پشتش تکه داد
نام آلبرت ویلسون برایم آشنا بود و فکرم را درگیر کرد کمی‌ فکر کردم و دست آخر یادم آمد یکی از افراد مشهور کشتی ساز بود و حتی یکی از بزرگترین کشتی‌های مارتا را نیز او ساخته بود
روی تختم جای گرفتم و چاقویم را برداشتم
"آلبرت ویلسون" اسی جه ارتباطی با او داشت؟
یا از کجا چاقویش به دستش رسیده است؟‌
به نیم رخ اسی که به در زل زده بود خیره شدم عصبی بود از جایم بلند شدم تا به تور سر به زنم و همزمان شد با ورود دارت چند ثانیه را با دیدنم مکث کرد که از کنارش‌ گذشتم به سمت تور رفتم دلیر باد‌بان‌‌ها را به جهتی تنظیم می‌کرد
: بادبان‌ها که جهتشون خوب بود
به سمتم برگشت و در حالی که طناب باد‌بان را دو دستش گرفت بود گفت
:‌ مسیرمون ...مونو...ت..غییر...میدیم...
و طناب را به ستون بست و ادامه داد
:‌ جای ایستادن کمک کن بادبانو جمع کنیم
سری تکان دادم و به سمتش رفتم



۴
۴
رها🤌⚘💜
رها🤌⚘💜
از استکانی که سال‌ها پیش شکستی هنوز شراب میریزد، استکان قلم شکسته‌ی من است که خونش بند نمی‌آید...🥀
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید