ویرگول
ورودثبت نام
رها🤌⚘💜
رها🤌⚘💜از استکانی که سال‌ها پیش شکستی هنوز شراب میریزد، استکان قلم شکسته‌ی من است که خونش بند نمی‌آید...🥀
رها🤌⚘💜
رها🤌⚘💜
خواندن ۵ دقیقه·۲ سال پیش

عاشقانه‌ای... در دل توفان


یکی از قانون‌های نا نوشته‌ی دریا....

طبیب برای معاینه‌ی اسی همراه دلیر آمد
کمی بعد هم جوال به ما پیوست
هر سه نفر عصبی بودند حقم داشتند مارتا از حدش فراتر رفته بود مسافرخانه خالی بود ار صاحبش هم نبود....
تغییر مکان دادیم به مسافرخانه‌ی دیگری رفتیم اسی حالش خوب بود فقط چند زخم سطحی برداشته بود
و با داروی بیهوشی از هوش رفته بود...
شب به اتاقم برای استراحت رفتم روز پر ماجرایی بود در دریاها همیشه ماجراها وجود داشتند... حتی اگر یک خدمه‌ی ساده ام بودیم بلاخره دریا جای پر تلاتمیست مانند زندگی که عجیب بوی مرگ می‌دهد...
رئیس روی تخت دراز کشیدم و پاهایم را روی تاج تخت گذاشتم و سرم را از لبه اش آویزان کردم
خون‌های ریخته شده روی کف مسافرخانه برای اسی نبود و از این بابت خوشحال بودم اما هنوز بوی خون از دماغم جدا نشده بود
سر گیجه گرفته بودم... شاید بخاطر زخم‌هایم بود با آن همه درد دویدن کارم را مشکل و جسمم را خسته کرده بود
کم کم چشمانم گرم می‌شدند که صدای چرخش دستگیره‌ی در گوشانم را تیز کرد دستم را روی چاقو که زیر پیراهنم مخفی شده بود گذاشتم
در با صدای غژ غژی باز شد چشمانم را باز نکردم و منتظر شدم ببینم چه می‌شود
صدای قدم‌ها در اتاق طنین انداخت و کمی بعد حظور شخصی را کنارم احساس کردم سکوت حکم فرما شد
قبل از اینکه او کاری بکند نیم خیز نشان و در حرکتی چاقوی روی شکمش قرار گرفت چشمانم را باز کردم نور فانوس که از پنچره مرموزانه وارد اتاق میشد نیمی از صورتش را روشن کرده بود چشمان براق عسلی رنگش با سیاهی شب آمیخته شده بودند
و موهای عنایی‌اش مشکی نمایش میداد... اما پوست سفیدش را سیاهی شب هم نمی‌توانست تغییر دهد
: جوال....
کنار پاهایم روی تخت نشست....
: جواب سوالامو اومدم بگیرم...
آنقدر آهسته بود که گویی اگر ذره‌ای بلندتر حرف می‌زد میشکستم سری تکان دادم حلقه‌ی اشک روی گونه‌ام غلتید شکر کردم که تاریک است و این ضعف را نمی‌تواند ببیند...
من همیشه در مقابل او بچه‌ای ترسویی بیش نبودم...
: سکه‌ها از کجا اومدن....
سعی می‌کردم صدایم نلرزد آرام و بدون نفس کشیدن منتظر باز‌پرسی از بودم نفسم را ولو دادم
: گفتم که....
نوچ نوعی کرد   سرش را به چپ و راست تکان داد
: من خدمه‌ی ویرجینیا نیستم بخوایی دروغ ببندی به ریشم...
پس او که بود... جوال؟ کدام جوال؛ جوال که عاشقم بود یا جوال که باید از خود و کشتی‌اش محافظت کند... قبل از آنکه وارد کشتی‌اش شوم این جوال خشک را به کل از یاد برده بودم... چه خوب شد یادم آمد
نفسی گرفتم
: میرنا بهم داد... وقتی از تجارت با سارمو برگشتیم مارتا میخواست به همونجایی بریم که نجاتم دادی...
میرنا انگار با خبر بود چه بلایی قرار سرم بیاد اما بهم چیزی نگفت....
: میرنا...مادرت
سرم را تکان دادم.. صدایم بیشتر شبیه به دختر بچه‌ای شده بود که داشت نق می‌زد نفس کشیدم و ادامه دادم
: وقتی به ساحل برگشتیم.... میرنا بهم کیسه‌ی سکه داد و گفت مخفیشون کنم به کسی هم چیزی نگم قطعا لازمم میشه اگر کسی پرسید از کجا آوردم بگم...
: حقت از کشتی مارتا بوده...
با چشمانش نظاره گرم بود سری تکان دادم
: مارتا... چطور فهمید...
: نمیدونم...
: چرا از با هم بودنمون ناراضیه
پوزخندی زدم
: مگه ما با هم بودیم که بخواد ناراضی باشه...
اخم پر رنگی کرد عصبی شده بود..؟ نمیشد پیش بینی‌اش کرد دستش جلوی صورتم قرار گرفت و گونه‌ام را نوازش کرد
: درست میشه!...
قطره‌ی اشک روی دستش چکید اما بی تفاوت به من زل زده بود بغض عجیبی گلویم را میفشرد اما نمی‌توانستم کنترلش کنم....
قطرات اشکم به هق هق تبدیل شدند حتی دلیلش را نمی‌دانستم...
جوال سرم را روس سینه‌اش فشرد...
و فقط هق میزدم... بار سنگینی روی قلبم بود از نوع آتش...

....
نمیدانم کی خوابم برده بود با صدایی از خواب پریدم اما جوال در کنارم نبود...
دستی به صورتم کشیدم اشک‌هایم خشک شده بودند
در اتاق به جز تشتی برای شستن درست و صورت و... تختی رویش نشته بودم چیزی نبود
نور از پنجره‌ به اتاقم تجاوز می‌کرد سر درد عجیبی داشتم نمی‌دانستم به علت خواب نا‌کافیست یا افکا  پریشانم
از جا برخواستن و دست و صورتم را شستم رنگ اتاق سفید بود که به خاطر قدیمی بودنش به کرمی میزد
چشمانم دو دو می‌زدند... حسی عجیب داشتم
مانند اولین باری که سوار کشتی شدم و دریا زده شده بودم
همه چیز برایم مبهم بود من هرگز برای این زندگی ساخته نشده بودم گاهی احساس میکنم من را برای جایی دیگر ساخته اند اما کلید اشتباهی را فشار داده اند که من در این زندگی افتاده‌ام....
احساس می‌کردم چشمانم در مذاب آتش گذاشته اند
مسافر‌خانه هم کف بود جایی قدیمی و فرسوده اما کار راه انداز حد اقل برای چند ساعت یا یک روز
به جز خدمه‌ی ویرجینیا خدمه‌های کشتی‌های دیگری نیز سکونت داشتند
میز‌ها آنقدر شلوغ بود که از میان همهمه نمیشد صدا‌هارا شناخت
خدمه‌ی کشتی ویرجینیا گوشه‌ای نشسته بودند جوال مشغول کار دادن به هر کدام بود
پشت میزشان جای گرفتم
: صبح بخیر...
دارت رویش را از من برگرداند و دلیر بی حرف مشغول خوردن شد اسی نگاه خیره‌ای به من انداخت
: صبح بخیر دردسر ساز...‌
منگ نگاهش کردم... انگار کتک خوردنش را از چشم من میدید.. جوال لبخند کجی زد که متوجه‌‌اش نشدم
به اسی چشم دوختم تا ادامه دهد لقمه‌ای برداشت
: داشتیم رائ می‌گرفتیم... که برای کشتی بودنت باعث دردسر بیشتر... یا مفیدی
لبخند زورکی زدم
: خوب نتیجه...
جوال گفت
:‌رائ گیری نکردیم تو اومدی دیگه...
: پس  وقت خوبیه برای رای دادن
دارت از پشت میز بلند شد
: من که میگم... نیازی نیست دردسر درست کنه دردسر دنبالش راه میوفته....
و از مسافر‌خانه بیرون رفت
دلیر سرش را خاراند
: به نظرم حق با دارته....
اسی خنده‌ای کرد و به سمتم برگشت
: من که میگم مفیده بلاخره‌...بینمون هیچکی ۱۰۰۰۰ سکه‌رو یه جا نادیده بود....
جوال خندید...
: خوب پس دو به سه.... باز خوبه وقت برای تغییر نظر دارت و دلیر داری....
اصلا متوجه نمی‌شدم منظورشان چیست یا جوال قصد دارد چه بگوید....


رمان
۷
۲
رها🤌⚘💜
رها🤌⚘💜
از استکانی که سال‌ها پیش شکستی هنوز شراب میریزد، استکان قلم شکسته‌ی من است که خونش بند نمی‌آید...🥀
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید