
دلیر نیز برای کمکم آمد همراه هم تور را به داخل دریا انداختیم و دو سرش را با لبههایش گره زدیم سرم را از لبهی کشتی بیرون خم کرده بودم و به تور نگاه میکردم که با تکان خوردنهای کشتی مانند امواج دریا بالا و پایین حرکت میکند
صدای اسی که نام جوال را فریاد میزد به گوشم رسید و صدای قدم هایش که به سمت جوال رفت و مبهم صدایشان گوشم را نوازش کرد
قطرهی اشکی از گونههایم سر خورد و به داخل آب افتاد
"من آنقدر ضعیف نبودم"
تا قبل از آشنایی با جوال مشهور به بیرحم دریا بودم چه شد که چنین شدم
....
فلش بک:
کلاستییر یکی از خدمهی کشتی مارتا به ستم دوید و درحالی که از لای کلمان نفس میکشید گفت
: مارتا.... ص...دات... میک...نه
از جایم بلند شدم و چاقویی که تا قبل از آمدن کلاستیر د دستم میچرخید را در قلاف بردم
به سمت اتاق مارتا رفتم در باز بود و مارتا دور خودش راه میرفت دست به سینه ایستادم
: چی شده مارتا....
به سمتم چرخید و روبه رویم ایستاد
: کشتی ویرجینیا....
پوزخندی روی لبانم نقش بست
: اووو... پس کار خدمهی اونا آنقدر درسته که تونسته کشتی مارتا رو بترسونه
از خشم صورتش سرخ شده بود اشاره کرد وارد اتاقش شدم و در را پشت سرم بستم
: بفرما گوشم با توعه چه نقشهای داری
پشت صندلی اش نشست
اتاقش پر بود از چیزهایی که در دریا غواص کشتی پیدا کرده بود هرچند حدس میزدم صد برابرش را فروخته است تختی گوشهی اتاق وجود داشت و میز و صندلی کارش همراه نقشههایی از دریا و بطری که کشتی درونش تاب میخورد
به چهرهاش دقیق شدم اشاره کرد بنشینم روی صندلی
و ادامه داد
: باید بتونی سر از کارشون در بیاری
ابرویی بالا انداختم و روی میز با انگشت ضرب گرفتم
: سودش برا من چیه
اخمهای را غلیظ تر کرد
: همین که کشتی پدرت توی لیست از همه بالاتر باشه جزوی از سودته
به صندلی تکیه زدم
: کشتی پدرم درست نیست.... خیلی وقته که از دریاها حذف شده... الان اون کشتی به اسم توعه
چشم روی هم گذاشت
: کشتی مخفی مارتا رو بهت میدم...
به کف اتاقک خیره شدم و بعد به چهرهی مارتا نگاه کردم
: اون که حق خودمه تو بهم ندی به زور میگیرمش
میدیدم که عصبی نفسش را بیرون داد
: هر چی بخوایی....
از جایم بلند شدم و به آن سمت اتاقک رفتن دستم را روی شمشیر جواهر نشان کشیدم
: از مادم جدا میشی...
از جایش بلند شد و صدای ییچارهی صندلی که روی سطح کشتی برخورد کرد در هم پیچید
به سمتش چرخیدم
: تو دیوونه شدی.... ماهلین.
سرم را تکان دادم
: نه کاملا عقلم سرجاشه
: هرچی به جز این
پوزخندی زدم
: اخیهه... یعنی اقندرعاشق مادرمی
بعد چند قدمی به سمتش رفتم و ادامه دادم
: فکراتو بکن بهم خبر بده...
امیدوار بودم قبول کند هر چند مارتا عاقل تر از آن بود که منبع ثروت و شهرتش را رها کند
اما با وجود رقیبی مانند ویرجینیا امپراتوری در دریاها برایش مشکل میشد
از اتاقک خارج شدم و پشت سرم درش را محکم به هم کوبیدم
کشتی دو دکله با رنگی متفاوت با دیگر کشتیهای مارتا و همچنین بزرگترین و با شکوه ترین کشتی اش....
پوزخندی زدن به خودم و به پدرم روزی این کشتی به دست پدرم اداره میشد و من مانند یک سکاندار روی عرشه قدم میزدم اما حالا چی....
نفس عمیقی میکشم بوی شور دریا مرا به وجد می آورد فریاد میزنم
: این قسمت برای ماهیگیری حرف نداره
صدای جیلا که در حال تعمیر بادبان کوچک است به گوش میرسد
: ولی نه برای تعمیر بادبانها...
میخندم
: کمک میخوایی....
طناب را میچسپد و در حالی که پاهایش آویزان است میگوید
: اووو که مارتا پدرمو در بیاره...
نفسی میکشد و خودش را به بالای دکل میکشد و در حالی که گرهای به طناب در دستش و طناب دیگر میزند
: نه ممنون
میخندم
: چقدرم که براش مهمم
طناب را به دندان میگیرد و چند بار دیگر با احتات گره میزند
: درسته
کلاستیر به سمتم میاید
: مارتا بهت چی گفت
به چهرهی آفتاب سوختهاش خیره میشوم
:کار ویرجینیا رو تموم کنم
دستی به موهای نداشته اش میکشد با چشمان سیاهش گیج نگاهم میکند پوزخند میزنم
: بی خیالش...
سرش را تکان میدهد و و از کنارم دور میشود
کشتی مارتا تقریبا ۹ خدمه دارد که با خود مارتا میشود ۱۰ نفر کشتی بزرگیست چنین کشتیهایی حداقل ۱۵ و گاهی ۲۰ خدمه را نیز در خود جای میدهند اما مارتا معتقد است هرچی خدمه کمتر باشد کمتر مجبور است راز نگهدار باشد اما میدانم که هیچ کدام از خدمهی مارتا بی دلیل عضوش نشدهاند ده برابر حقوق دیگر کشتیها شامل حالشان است با کاری بهتر و تقریبا آسان تر....
چند ساعتی را به کمک خزانه دار مارتا میگذرانم...
بیشتر خدمهی مارتا به جز من و جیلا و کلاستیر و فاستر اهل دریای توفان نیستند و نامشان را هیچگونه نمیتوانم به خاطر بسپرم
فاستر به سمتم میاید دستانش را در جیب کتش چپانده و با موهای پر کلاغی و چشمان هم رنگشان منی که در سطح کشتی چهار زانو نشسته ام و سنگها را از جدا میکنم نظاره میکند پوزخند مزخرفی میزند و من در پاسخ زبانم را در می آورم
چشمانش را بسا و باز میکند گویا از این حرکتم خشمگین شده است سعی دارد بیتفاوت نشان داد به جعبهها تکیه میزند و خیره نگاهم میکند
آخرین سنگها را در کیسه میریزم و خزانه دار از کنارم بلند میشود و به سمت صندوق ها میرود کیسهها را به دستش می دهم و رو به روی فاستر می ایستم
: بفرما بگو...
دستم را میگی همراه خود میکشد
: چی شده فاستر....
گوشهای در دکل اصلی می ایستد و بازویم را رها میکند در حالی که بازویم را با دست دیگر از درد میگیرم
:چته تو....
چشمانش در سیاهی شب میدرخشد و نور مهتاب کم رمغ میان متن را روشن میکند
سرش را به سمتم خم میکند
: مارتا صبح بهت چی گفت
سری به نشانهی افسوس تکان میدهم و بعد نوچ نوعی میکنم
: واقعا متاسفم برای این منو کشوندی اینجا..
بلافاصله ادامه میدهم
: واسه تموم کردن کار ویرجینیا کمک می خواست
با افتخار این را میگویم و راهم را میکشم اما چند قدم نرفته مچ دستم را میگیر و مانع میشود
: از نقشش خوشم نیومد هرچیم شد قبول نکن
دستم را از دستش بیرون میکشم و دست به سینه سرن را بالا میگیرم
: نکنه نگرانمی فاستر...
نامش را غلیظ تر تلفظ میکنم چشم روی هم میگذار و در حالی که می خواهد کنترل روی کلماتش داشته باشد
: سکاندار ویرجینیا اونطورم که به نظر میاد صاف و ساده نیست
میخندم شبیه به پوزخند
: توی این دنیا کدوم آدم صاف و سادس آخه فاستر
سرش را به راست و چپ تکان میدهد
: متوجه نیستی ماهلین غرور چشمتو گرفته...
سری تکان میدهم و د حالی که از او فاصله میگیرم میگویم
: هیچکس بی عیب و نقص نیست فاستر... همه یه چیزی دارن که خوابشون کنه...
با خودم لب میزنم"برای منم نفسمه"
و به اتاقک خودمو جیلا میروم میبینم که جیلا در تخت ننویاش غرق شده است منم در تختم میخزم و صدای غژ غژش سکوت را میشکند اتاقک کرمی رنگ با نور فانوس و سیاهی شب در آمیخته شده و به رنگ قهوهای سوخته در آمده است....