سلام و درود
این سی و یکمین یادداشت از سری یادداشتهای روزانه من با موضوع کتابفروشی است. با خودم قرار گذاشته بودم هر روز، شبها، در ساعتی مشخص، بنویسم. نوشتم. سی و یک روز تمام. بدون استثناء. نوشتم چون به نوشتن به عنوان ماهیتی همچون خواندن رسیده بودم. نوشتم، برای شما هم نوشتم، خاطره نوشتم، اما هدفم فقط نوشتن بود. خود خود نوشتن. فکر میکنم نوشتن هم یکی از دروازههای ورود به دنیای کلمات است. ورود به دنیای گسترده و سرشار از حقیقتِ خیال. اما با خودم برای فروردین فقط قرار گذاشته بودم. نه این که نوشتن ادامه نداشته باشد. خیر، ادامه دارد. همینطور مداوم و در ساعتی مشخص، همچون ورزش روزانه در برنامه خواهد بود. اما الزام نوشتن با موضوع کتابفروشی فقط تا آخر فروردین بود و تمام شد. از شانس من و شما در این یک ماه کتابفروشی تعطیل بود و برای یافتن سوژههای خاص، دستم خیلی باز نبود. ولی خدا را شکر هر روز سوژهای بود که بتوان پیرامونش نوشت. از فردا حق انحصاری کتابفروشی برای نوشتن از میان برداشته شده و موضوعات دیگری هم در کنار آن قرار خواهد گرفت. یکی از جذابترین آنها برای من، عباسآقا است. همسرم هم دست به قلم شده و باهم در صفحه عباسآقا روایتهای پدرانه و مادرانه خود را هر روز برای شما خواهیم نوشت. خاطرات روزانه یک کتابفروش هم ادامه خواهد داشت. اما نه هر روز، بلکه گهگاهی، هر زمان که خاطره جذابی برای نوشتن وجود داشته باشد. مثلاً شاید یک روز درمیان، شایدم هر روز.
برای دنبال کردن روایتهای مادرانه و پدرانه ما، از فردا، صفحه عباسآقا را دنبال کنید.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۳۱ فروردین ۱۳۹۹
