«بهترین بهونه برای دیر رفتن، گم شدنه»
این جمله را عطا وقتی گفت که گم‌شده بودیم.
وقتی تصمیم گرفته بودیم از حاشیه رودخانه به بیراهه بزنیم.
راهی که واقعا نمی‌دانستیم به کجا ختم می‌شود. و اصلاً راه به جایی دارد یا بن‌بست است. البته منظورم از بن‌بست مانعی‌ست که توان عبور از آن را نداشته باشیم. اما ما خوشحال بودیم که گم شده‌ایم. دقیق‌تر بخواهم بگویم، خوشحال بودیم که آن‌جا هستیم. شاید هم تازه پیدا شده بودیم. جایی که می‌خواستیم باشیم. جایی که جای ما بود. لابه‌لای درختانی که وسط زمستان بر روی انبوه برگ‌هایشان پا می‌گذاشتیم و پیش می‌رفتیم. عطا می‌گفت همه فصل‌ها زیبا هستند. درست می‌گفت. واقعا زیبا بود اما من نمی‌توانستم از تصور اردیبهشت آن‌ها خارج شوم. نه، ما پیدا نبودیم، گم شده بودیم، در زمین و زمان. آن‌قدر در حقیقتِ بودن فرو رفته بودیم که خودمان را گم کرده بودیم. گم‌شدن بهانه نیست عطا. برایش باید نقشه کشید. ما با #نقشه_هایی_برای_گم_شدن به این‌جا آمده‌ایم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۶ دی ۱۳۹۹
