دیروز یک کولهپشتی خریدم.
خوب میدانم که از نظر شما اتفاق خاصی نیفتاده است.
اما برای من یکی از مهمترین و هیجانانگیزترین اتفاقهای زندگیام رخ داده است.
خرید کولهپشتی.
کولهپشتی در زندگی من جایگاه ویژهای دارد.
اگر کولهپشتی کوهنوردیم را به حساب نیاوریم، آخرین کولهپشتی که خریدم مربوط به سالها پیش است. مادرم برای کادو تولد مرا همراه نیلوفر روانه کرد تا به سلیقه خودم کولهپشتی برای خودم بخرم. همین کولهپشتی طوسی رنگی که کیف آویز همراهش را در اتوبوس کرمانشاه جا گذاشتم را خریدم. کولهپشتیای که سالها همراهم بود. مدتی که پنج سالش در مسیر پیچیده و طولانی رستوران شُکری گذشت. تازه سه بار هم سفر اربعین را تجربه کرده است. هنوز هم سالم است. سالم که چه عرض کنم. حداقل اوضاعش از آن کولهپشتی قرمز رنگِ قبلی روبهراهتر است. میشد باز هم بهش تکیه کرد ولی من کمی تغییر کردهام، یعنی باید تغییر بکنم. مسیر جدیدی پیش رو دارم. مسیری که کولهپشتی جدیدی میطلبد. فردا شب، در یک مراسم آیینی، وسایلم را از کولهپشتی قدیمی به کولهپشتی جدیدم منتقل میکنم. کولهپشتیای که روزهای زیادی تکیهگاهم خواهد بود.
پینوشت:
این یکی از عکسهای قدیمی بنده با کولهپشتی مذکور است. خیلی نگشتم تا بتوانم عکس بهتری پیدا کنم. مرور عکسهای قدیمی و حجوم خاطرات هرچند کاری شیرین و بسیار دوستداشتنی و رازآلود است ولی به شدت جانفرسا و سخت بوده و زیاد نمیتوانم ادامه بدهم. همین عکس هم نکتههای زیادی در جزئیات دارد که دو موردش را در عکس دوم میتوانید مشاهده کنید.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۷ بهمن ۱۳۹۹

