رفتم انباری پایین، کیف کمری‌ام را پیدا کنم. نبود. ولی کلاه قدیمی‌ام را پیدا کردم. کلاه دوره نوجوانی‌ام.
آن روزها عاشق مبارزه بودم. مبارزه با آمریکا، انگلیس، فرانسه، اسرائیل، روسیه، چین، آلمان و اصلا همه دنیا. حتی مبارزه با ایران. می‌خواستم همه مظلوم‌ها را از چنگال ظلم نجات بدم. عاشق چگوارا و چمران و فیدل و باقی رفقای چپِ زمان خودشون هم بودم. این کلاه را می‌گذاشتنم سرم و نقابش را می‌کشیدم پایین که وقتی تو خیابان راه می‌رم آدم‌ها را نبینم. خودم را تافته جدا بافته می‌دونستم. کسی که خودش را وقف نجات توده از چنگال استبداد زمان کرده است. دوست نداشتم با توده قاطی بشم و تفکرات و دغدغه‌های توده خلع سلاحم کنه. شاید دلیل گرایشم به دین در سال‌های نوجوانی هم همین‌ها بوده باشه. البته دینی که من خواهانش بودم با دینی که به من ارائه کردند تفاوت داشت.
چقدر خاطره دارم من!!!
الان دیگه زمین بازی برای من عوض شده. ابعاد مبارزه تغییر کرده. دیگه ادای چیریک‌‌هارو درآوردن فایده‌ای نداره. اصلا چریک واقعی بودن هم دردی را دوا نمی‌کنه.
منم دیگه اجازه نمی‌دم مبارزه در سطح چهارتا تیر و ظلم در حد چند آدم تقلیل پیدا کنه.
سال‌ها پیش دوباره از صفر شروع کردم. از ب بسم‌الله. کار زیاد داشتم و دارم ولی هرجای مسیر که باشم، حتی همین اول راه، خوشحالم چون حتی اگر در این راه بمیرم هم جنازه‌ام با جریان آب پیش می‌ره.
عجیبه که این کلاه هنوزم اندازه سرم هست. از حمام اومدم، پنجره‌ها باز بود و باد می‌آمد. کلاهی که از انباری آورده بودم یک گوشه افتاده بود. برداشتم گذاشتم سرم که هنوز خیس بود، تا سرما نخورم.
این چند خط و این عکس هم ضمیمه‌اش شد.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۴ اردیبهشت ۱۴۰۰
