یاد آن گذشتهها افتادهام. روزهایی که کتابفروشی تازه تأسیس ما آهسته آهسته پیش میرفت و کم کم از میان رهگذران خیابان انقلاب برای خود مخاطبانی به دست میآورد. روزهایی که با اشتیاق به کتابفروشی میآمدم و تلاش میکردم تا کاری روبهجلو انجام دهم. شور و هیجانی که با گذشت زمان نه تنها فروکش نکرد که هر روز پُرشورتر از گذشته بند بند وجودم را به تکاپو وامیداشت. چه سِرّی در کتابفروشی بود که مرا همچون دانهای میشکافت و انرژی درونم را آزاد میکرد؟! روزهایی که با همراهی رفقا علاوه بر فضای کتابفروشی، پیادهرو شلوغ خیابان انقلاب را هم با چند صندلی و استکانی چای به تصرف خویش درمیآوردیم. در این روزهای خلوت، روزهای شلوغ و پرهیاهوی گذشته را مرور میکنم و اینبار برایم عزیزتر از همیشه هستند. قطعا دوباره خیابان انقلاب شلوغ خواهد شد و کتابفروشی با حضور مشتریها رونق گذشته را باز خواهد یافت. امیدوارم با عبور از بحران کرونا بیش از پیش قدر همین بودنها را بدانیم و کنار هم سپاسگزار این چیزهای به ظاهر ساده باشیم. کنار هم بودن ارزشمندترین چیزهاست. شاید الان ارزشش را درک کنیم اما به مرور و عبور از این بحران دوباره فراموش خواهیم کرد که چقدر مشتاق به آغوش کشیدن هم هستیم. این را وقتی عمیقاً متوجه شدم که فرهاد، مشتری سابق و رفیق عزیز حال حاضرم، آمد کتابفروشی و گفت بگذار بغلت کنم، به خدا من کرونا ندارم و مدتی طولانی همدیگر را محکم در آغوش گرفتیم.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۲۷ فروردین ۱۳۹۹
