قرار است اینجا خاطرات روزانه یک کتابفروش را بنویسم. امروز کتابفروشی تعطیل است. فردا هم همینطور. تعطیلات نوروز است. کرونا هم حسابی حال و هوای عالم را تحتالشعاع قرار داده است. امروز در خانه بودم. کتاب خواندم. فیلم دیدم. دلتنگ کتابفروشی، کتابهایش و البته مشتریانش هستم. مشتریانی که در دوره شیوع ویروس، خیلی خیلی کمتر به ما سر میزنند. اوایل بعضی از مشتریهای قدیمی زیاد پیش ما میآمدند. شاید برای زنده نگه داشتن نبض تپنده کتابفروشی و شاید برای دلخوش کردن ما کتابفروشان. که خُب بعد از توصیه به خانهنشینی و قرنطینه دیگر نیامدند. کار درستی کردند. کتابفروشیِ سوت و کور، قرنطینهٔ سنگینی برای من است. کتابها بدون کسانی که طالبشان باشند، خیلی جو سنگینی برای یک کتابفروش به وجود میآورند. مثل یتیمخانهای که هیچکس حاضر به قبول کردن سرپرستی هیچکدام از بچهها نیست. اما باید ادامه داد. قبل از دوران کرونا هم کسب و کار پر رونقی نداشتیم. به معدود مشتریهای ثابت و ثابت کردن مشتریهای گذری دلخوش بودیم. با وصف تمام این شرایط و اوضاع همچنان دلتنگ کتابفروشی هستم. فردا سری به کتابفروشی خواهم زد. لابهلای کتابها قدم خواهم زد و گلها و گیاهان را آب خواهم داد. احتمالاً کتابی هم برای هدیه به یک دوست جدید انتخاب کنم. امیدوارم بتوانم کتاب خوبی انتخاب کنم. چرا که خیلی دوست دارم، دوست بازیافتهام را به میان دنیای کلمات بکشانم.
امیدوارم هرچه زودتر این ویروس را پشت سر بگذاریم و دوباره مشتریها پای قفسههای کتاب بایستند، چشم روی عطف کتابها بگردانند و کتابی بیرون بکشند و با خود از کتابفروشی بیرون ببرند، برای همیشه.
خاطرات روزانه یک کتابفروش
۰۱ فروردین ۱۳۹۹
