امروز دوچرخه جدیدم رسید. هدیهای از یک دوست عزیز. با دوچرخه قدیمی آمده بودم کتابفروشی و با دوچرخه جدیدم برگشتم خانه. یک دوچرخهٔ جادهٔ کلاسیک. واقعا ذوق زده هستم. یکی از بزرگترین آرزوهایم برآورده شده است. بهترین هدیهای که در این شرایط میتوانستم از کسی بگیرم، همین بود. چند باری با دوچرخه داخل و حوالی کتابفروشی چرخ زدم. داشتم میرفتم سمت میدان که یکی از همکاران از من خواست کتاب یکی از مشتریان را هم به دستش برسانم. کتاب «ای کاش وقتی بیست سالم بود میدانستم» را. آدرس هم انتهای خیابان دانشگاه بود. کتاب را رساندم و برگشتم. خیلی لذتبخش بود. حس خوبی داشتم. هم از داشتن دوچرخه و هم از تحویل کتاب به مشتری با این وسیله جادویی و شگفتانگیز. بعدازظهر یکی از رفقای قدیمی را که با موتور از جلوی کتابفروشی عبور میکرد، دیدم. از پشت شیشهها برایش دست تکان دادم و ابراز ارادت کردم. موتور را متوقف کرد و آمد داخل. کمی با هم گپ زدیم. که همکارم دوباره با یک بسته جدید آمد و گفت: دوچرخه. خواستم از رفیقم خداحافظی کنم و راه بیوفتم. گفتم: میخوای با هم بریم. گفت با موتور بیام؟! من هم به شوخی گفتم: نه، با دوچرخه. وقتی دیدم مشتاق است و واقعا قصد همراهی دارد. بهش دوچرخه دیگر را نشان دادم و گفتم دوتا دوچرخه اینجا دارم. او هم وسایلش را گذاشت و سوار دوچرخه قدیمیام شد. با هم راه افتادیم و به سمت مقصد حرکت کردیم. مشتری خانه نبود و سه کتاب را به نگهبانی مجتمع تحویل دادم. رفیقم در راه برگشت گفت تجربه جالبی بود. من هم گفتم اگر مشتری بود و کتابها را دست مشتری میدادیم لذتش چند برابر میشد. با خودم گفتم بد نیست، حالا که این ویروس پای مشتریها را از کتابفروشی ما بریده است، با این وسیله جادویی کتابها را به دست آنها میرسانم و دوباره از نزدیک با آنها مواجهه خواهم داشت. البته با حفظ فاصله و رعایت جوانب بهداشتی. اتفاقاً وقتی خواستم از آسانسور مجتمع برای رفتن جلوی در خانه مشتری استفاده کنم، دکمههای آسانسور را با اسپری ضدعفونیای که همراهم بود ضدعفونی کردم. حقیقتش وقتی کتاب روی ترکبند دوچرخه قرار میگیرد حس عجیبی بهم دست میدهد. اصلاً در آرمانشهر من همه مردم شهر، سوار بر دوچرخه، با کتابهایی که کنار خریدهای روزمره یا وسایل شخصی خود، روی ترکبندهای دوچرخههایشان بستهاند از این سو به آنسو در حرکتند. با زنگهایی که صدایشان دلهایمان را میلرزاند. خلاصه که فکر میکنم اگر این دوران به درازا بکشد، من هم خود را با سبک زندگی کرونایی وفق داده و تبدیل به یک کتابفروش متحرک شوم. یک کتابفروش دوچرخهسوار. فعلاً که فقط یک کتابرسانِ دوچرخهسوار هستم. ولی اگر شرایط تغییر نکند، من هم شرایط جدیدی برای خود تعریف خواهم کرد و یک کتابفروش کرونایی خواهم شد.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۲۳ فروردین ۱۳۹۹
