من عاشق اسبابکشی هستم. یعنی نبودم، کمکم عاشقش شدم. اصولاً به عشق، پیش از زندگی مشترک اعتقادی ندارم. نوجوان که بودم دوست داشتم در مخروبههایی که محل رفت و آمد کسی نیست مدتی کوتاه برای خود محل اسکانی بسازم. وقتی به خانه دایی در اراک میرفتیم در آن دشتهای پهناور، واگنهای قطار اسقاطیای که در دشت رها شده بودند محل خیالپردازیها و ساختن رؤیاهایم شدند. جوان که شدم در کوهها خانههایی برای خودم برگزیدم. کمکم به این نتیجه رسیدم خانهبهدوشی را به یک کولهپشتی طوسیرنگ محدود کنم. و اصلا خانه چه معنایی میتواند داشته باشد. با پیگیری این سوال معنای خانه و اسکان در نظرم فروریخت و دوباره وقتی بازتعریف شد که قلعه متحرک هاول، شاهکار میازاکی را دیدم. حالا یک زن بینظیر و یک عباسآقای گوگولی کنارم هستند. یک خانواده رؤیایی. خانوادهای که به تدریج در این قلعه متحرک وارد شده و همزمان تبدیل به قلب تپنده قلعه شدند. داریم حرکت میکنیم. داریم اهرم قلعه را میچرخانیم. داریم به یکی از آرزوهایمان سفر میکنیم. میخواهیم از مرکز شهری شلوغ و پرهیاهو، با مردمانی مشغول و سردرگم، به یک مزرعه بزرگ سفر کنیم. مزرعهای که گاهی جلوی آن میایستادم و طلوع بینظیر آفتاب را نظاره میکردم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۸ تیر ۱۳۹۹
