قدیم‌ها موبایل نبود. وقتی یکی دیر می‌کرد، چون دسترسی به تلفن هم نبود که از وی خبر بگیریم، می‌رفتیم جلوی در می‌ایستادیم. این کاری بود که همه انجام می‌دادند. بین همه مردم مرسوم بود. ولی بعدها وقتی به این کار عجیب فکر کردم نفهمیدم این کار چه نتیجه‌ای در پی داشت؟! یعنی چه اتفاقی می‌افتاد وقتی ما می‌آمدیم جلوی در؟! شاید آن چند دقیقه زودتر دیدن آن فرد در کوچه یا خیابان به ما آرامش می‌داد. یا شاید اینطوری می‌خواستیم اضطراب و ناراحتی و استرس خودمان را کاهش دهیم یا فشاری که روی ما بود را تخلیه کنیم. هیچ وقت نفهمیدم معنی این کار چه بود. ولی ما این کار را می‌کردیم. عملی که در ساعات سخت انتظار، به ما تسکین می‌داد. کاری که تبدیل به مناسکی در لحظه‌های انتظار ما شده بود. جالب این‌جاست، زمانی که مشتاق دیدار دوست یا مهمانی هم بودیم، باز همین رفتار را بروز می‌دادیم. این‌طور انتظار، اضطرار و اشتیاق با هم گره می‌خورد.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۲ مهر ۱۳۹۹
