احتمالا همه شما حداقل یک بار در طول زندگی این جمله را درون خود زمزمه کردهاید. نقطهای که شاید استیصال عجیبی را بر تمام وجودتان حاکم کند. خُب طبیعی هم هست. مخصوصاً اگر واقعاً همه چیز خراب شده باشد. قطعاً حتی برای درک و هضم خود این اتفاق هم نیاز به زمان داشته باشید. خُب همهچیز فرو ریخته است. مثل یک تصادف ناگوار یا زلزلهای که آنقدر ناگهانی بوده که به شما اجازه برداشتن ضروریترین وسایلتان را هم نداده باشد. فکر میکنم درک میکنید.
اما من در این مواقع، درست در لحظه وقوع حادثه، ضمن تمام حالاتی که وصفش رفت، حال دیگری را هم تجربه میکنم. یک نوع تبسم که هرچند خیلی سبک بر چهره مینشیند ولی مثل یک سیاهچاله عمیق است. گویی اصلا منتظر این اتفاق بودهام تا زندگی جدیدی را شروع کنم. شاید واضح و بدون شرح بتوان گفت برایم نقطه پایان و آغاز یکی میشوند. و این به شرط آن است که واقعاً به پایان رسیده باشم. یعنی واقعا همه چیز یا حداقل بخش اعظمی از چیزهایم فرو ریخته و نیست شده باشند.
و من بیش از یک بار این تجربه را داشتهام
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۱ بهمن ۱۳۹۹
