عباسآقا و مادرش اندیشه بودند و من هم باید شب برمیگشتم اندیشه. دیگر کمکم داشتم راه میافتادم که محمد کلاه ایمنی به سر وارد کتابفروشی شد. اندیشه میرفت و قرار شد من هم با خود ببرد. فقط باید ابتدا میرفتیم شهر قدس، یک سری کتاب میدادیم و یک سری کتاب میگرفتیم. رفتم وسایل و کلاه دوچرخهام را برداشتم و ترکش نشستم. خُب کلاه دوچرخه گذاشتن، از نداشتن کلاه ایمنی که بهتر است. حتی برای موتور. اینطور نیست؟ در راه دو نکته را کشف کردم و حسابی سورپرایز شدم. یکی این که کتابها طی فرآیند ارسال رایگان به دست مشتری رسیده ولی کمی پارگی داشته و حالا چون شهر قدس در مسیر اندیشه است محمد همان عناوین را میبرد تا برای مشتری تعویض کند. نکته بعدی اینکه شهر قدس به اندازه یک شهر بزرگ است و فقط ورودی جنوبی آن در مسیر اندیشه است. از قضا آدرس مورد نظر در شمال شهر قدس قرار داشت. نکته دوم را خود محمد هم نمیدانست. داخل شهر قدس حسابی گره خوردیم و با این که از چندین نفر آدرس پرسیدیم به زحمت توانستیم مقصد را پیدا کنیم. چقدر مغازه و فروشگاه دارد این شهر. چقدر هم آدم توی کوچه و خیابان بود. آدم حس میکرد هیچ خانهای ندارد و همه مغازه است و مردم هم همه در خیابان هستند. در مسیر برگشت از بنده خدایی آدرس رسیدن به دروازه خروجی شهر را پرسیدیم. آنقدر راحت خیابانها و میدانها را پشت سر هم چید که انگار نه انگار که ما انسانیم و حافظه محدودی داریم. بعد که رفت به محمد گفتم متوجه شدی؟! گفت آره و راه افتاد. ولی من که میدانستم متوجه نشده، نقشه زدم و تا بخواهم موقعیت مکانی خودمان و مقصد را تنظیم کنم، در کوچه و پسکوچههای شهر گم شده بودیم. شانس آوردم که موبایل و اینترنت و جیپیاس هست. خلاصه که آنقدر روی موتور بودیم که ناچار شدیم کمی روی جدول وسط بلوار استراحت کنیم. من که دیگر تمام وجودم میلرزید و حتی نوک پاهایم گِزگِز میکرد و فرم بدنم حالت موتور را گرفته بود. امیدوارم مشتریها قدر کتابهایی که احتمالا پس از تولد، از چاپخانه تا کتابفروشی و از کتابفروشی تا مقصد قصههای بعضاً هیجانانگیزتری را پشت سر میگذارند بدانند. هر کتاب قصهای دارد. حتی بعد از چاپ.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۸ خرداد ۱۳۹۹
