از کتابفروشی بیرون زدیم. سوار دوچرخه شدیم و به سمت خانه راه افتادیم. خیابان و پیادهرو خلوت بود و هوا دلپذیر. با دوچرخه خیابانها را یکی پس از دیگری پشت سر میگذاشتیم. تقریباً کرکره تمام مغازهها پایین بود. تا اینکه سر خیابان فخر رازی جمعیتی مرا متوجه خود کرد. معدود انسانهایی که در خیابان دیده میشدند دور بساط یک دستفروش حلقه زده بودند. امروز یکی از همکارانم میگفت وقتی برای خرید مردم محدودیت اعمال شود، ولع آنها برای خرید بیشتر میشود. از طرفی امروز فیلمی به دستم رسید که راسته موادفروشان را در شوش و حوالی آن نمایش میداد. مملو از جمعیت بود، آن هم در چهاردهم فروردین، یعنی دیشب. همه اینها در ذهنم ردیف شد. بارها به اعتیاد و محدودیت فکر کردهام. به این که اعتیاد به مطالعه کتاب هم نکوهیده است یا نه؟! به اینکه آیا محصور و محاصرهٔ ابتذال بودن هم همان محدودیتی محسوب میشود که ولع را در انسان برمیانگیزد؟! امروز برای اولین بار از شلوغ بودن بساط این دستفروشها خوشحال شدم. دستفروشهایی که بعضاً کتابها را بدون اجازه ناشر و نویسنده کپی میکنند یا ترجمههایی ویکیپدیایی از کتاب عرضه میکنند و یا افست کتابهای ممنوع را عرضه میکنند. امروز این تنها تجمع خیابان انقلاب باعث شد، دوچرخه را متوقف کنیم. اندکی خیره به آنها بایستم و فکر کنم. به گذشته و آینده جماعت. به خودم. به کتابهایم. و به مشتریها. تا خواستم موبایل را درآورده و عکس بگیرم جمعیت کمی متفرق شدند. به این فکر میکردم که اگر اینجا کسی چیز دیگری بساط کرده بود هم همین قدر دورش شلوغ میشد؟! شاید هم شلوغ میشد. یاد فیلم «The book of Eli» افتادم. یاد زمانی که همدیگر را خواهیم خورد و خبری از خورشید و طبیعت نخواهد بود. یاد روزی که چیزها تا حدودی ارزش واقعی خود را خواهند یافت. نور، آب، کتاب، رفیق و انسان. کتابها را دریابید. نه به خاطر این که یک کتابفروش، این جا، از شما تقاضا میکند. به خاطر خودتان. به خاطر آنچه کتابها فقط دروازههایش هستند. همین.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۱۵ فروردین ۱۳۹۹
