این من و محمد هستیم. نشستیم کنار هم و به دوردست‌ها خیره شدیم. به آینده‌ای که خواهیم ساخت. اولین روزی که به من معرفی‌اش کردند با خودم گفتم که با یک آدم ادا و اصولی طرف هستم. از آن‌هایی که ادای روشنفکرها را در می‌آورند و فِسِ ناشتا می‌آیند. من خیلی عادت ندارم به آدم‌ها نزدیک بشم. یعنی روابطم با آدم‌های اطرافم کاملاً برایم تعریف شده است و تعامل و میزان ارتباطم با آدم‌های اطرافم کاملاً مشخص و البته نسبت به هر آدمی بنابر نوع ارتباط و تعامل متفاوت است. هیچ وقت هم اجازه ندادم که این چارچوب‌ها از بین برود، مخصوصاً اگر بحث کار در میان باشد. روابط کاری‌ام با محمد کاملاً مشخص است. اما خارج از روابط کاری مثل برادرم دوستش دارم. مخصوصاً وقتی در قضاوت‌های بعدی متوجه شدم نه تنها در قضاوت اول اشتباه کرده‌ام بلکه با یکی از بی‌اداترین آدم‌های زندگی‌ام روبه‌رو هستم. محمد دو نکته دارد و تاوقتی این دو باقوت باقی هستند برایم ماندگار و عزیز است:
اول اینکه محرز خودش است.
دوم اینکه من این خود را دوست دارم.
یعنی دوبار دوستش دارم. اول به خاطر این که خودش است و دوم به خاطر آن خودی که هست.
عموماً آدم‌هایی که دیده‌ام یا خودشان نبودند. یا هرچه که بودند، خود یا غیرخود، برای من دوست‌داشتنی نبودند. به هر حال این من و محمد هستیم. محمدی که نام خانوادگی‌اش حسین است. برادری که هرچند کمی دیر، ولی یافتمش. و حالا کنار هم به دوردست‌ها خیره شده‌ایم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۸ آذر ۱۳۹۹
