دیروز گهگاه آقای اکبری از گروه جدا شده و روی تخته سنگی مینشست. وقتی بهش نزدیک میشدم صدای تلاوت قرآنی که از تلفن همراهش پخش میشد توجه مرا جلب میکرد. این قضیه وقتی با پسر هشت سالهاش، حسین، گفتگو میکرد، برایم حساسیت بیشتری پیدا کرد. در این گفتگو حسین میخواست با گوشی تلفن همراهش صوتی پخش کند و بعد از صحبت با پدر به تلاوت قرآن رسیدند. آقای اکبری به پسر هشت سالهاش گفت اینجا فقط قرآن جواب میده. واقعا چه ترکیب عجیبی است قرآن و طبیعت. ما گمانمان این است که باید معنی واژهها را دانست. مگر معنی واژههایی که در طبیعت حضور دارند میفهمیم؟! احتمالا جمله سهراب سپهری را شنیدهاید: واژهها را باید شست، واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد. مگر خود واژهها میتوانند هویت داشته باشند؟! برای اطلاق واژه بر روی جزء به جزء طبیعت باید دست به دامان تحریف شد. اما در قرآن با واژههایی متفاوت مواجهیم. با معجزهای تمام عیار، همچون طبیعت. معجزهای که سراسر خلقت را در بر گرفته است. و خالقی که خداست. دیروز، در دل طبیعت، واژههای قرآن برایم دقیقاً کلام خدا بودند. همچون پروانههای که سراسر دشت را پر کرده بودند.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۷ تیر ۱۳۹۹