دوازده روز پیش بر اساس یکی از روش‌هایی که در کتاب خرده‌عادت‌ها آمده، تصمیم گرفتم سحرخیزی را برای خودم تبدیل به یک عادت نهادینه کنم.
بر همین اساس پنج فاز به شرح زیر طراحی و به اجرا گذاشتم:
فاز ۱: هر شب قبل ساعت ده خانه باش.
فاز۲: هر شب رأس ساعت ده دستگاه‌هایی مثل تلفن همراه و تلویزیون را خاموش کن.
(البته بنده این ساعت را به ده و نیم تبدیل می‌کنم چون ساعت ده و پانزده دقیقه هر شب باید گزارش صندوق فروشگاه را بررسی کنم.
فروشگاه ما ساعت ده تعطیل و صندوق تا ده و ربع بسته می‌شود)
فاز۳: هر شب نهایت تا ساعت یازده در رختخواب باش
کتاب خواندن و صحبت با همسر گزینه خوبی است.
البته مجردها فقط همان کتاب را دارند.
???
فاز۴: هر شب تا ساعت یازده همه چراغ‌ها خاموش شود.
یاد پادگان افتادم، دوره آموزشی سربازیم، نیشابور
??
فاز۵:
برای نماز صبح که بیدار می‌شی، دیگه نخواب
برنامه شروع شد و با این که روزهای اول فقط روی فاز اول تمرکز داشتم هر پنج فاز اجرا شد. دوازده روز همین فرمان پیش رفتم و تمام این مدت در حسرت کمی شب بیدار ماندن یا صبح بیشتر خوابیدن تقریباً شکنجه شدم. حتی روزهای اول در طول روز به شدت خوابم می‌آمد.
ناگفته نماند که من پیش از این هم سحرخیز بودم و با اینکه حتی بعضی از شب‌ها دو بامداد می‌خوابیدم ولی بعد نماز بیدار می‌ماندم. نکته این‌جاست که قبلاً هر چند روز یک بار، بعد نماز چند ساعتی می‌خوابیدم تا کسری خوابم جبران شود. سختی این دوره این بود که هرچند روز هم خبری از خوابیدن نبود و بیدار ماندن تداوم داشت.
القصه دوازده روز این طرح را کامل اجرا کردم، تا این که امروز بعد از نماز، خواب عجیبی به سراغم آمد.
دیگر مقاومت بی‌فایده بود.
این شد که بعد از نماز رفتم سجده و دو ساعتی در سجده ماندم.
بعدا آسیه بهم گفت که حوالی ساعت شش اومدم بهت گفتم مگه نمی‌خواستی بیدار بمونی، گفتی بیدارم، دارم در خلأ تمرکز می‌کنم.
بعد بهم گفته پتو برات بیارم؟!
گفتم بیار، سردمه.
پتو آورده و انداخته روم.
گفتم پتو رو بکش رو سرم.
وقتی پتو رو کشیده رو سرم گفتم: یک فاتحه هم بخون.
صبح سر میز صبحانه این اتفاق رو تعریف کرد و خندیدیم و به این نتیجه رسیدیم که من تجربه عجیبی را از سر گذرانده‌ام.
تمرکز در خلاء و مرگ موقت
عکس را هم مهدی نادری‌نژاد وقتی برای تمرکز روزانه به پشت‌بام نشر پناه برده بودم ازم گرفت
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۰
