اوایل که خانوادهام به پرند کوچ کردند، عاشق و دلباخته دشتهای اطراف پرند شدم. این کفشها را بردم، گذاشتم آنجا تا اگر روزی به سرم زد در دشتها سیر و سیاحت کنم، از آنها استفاده کنم. دو سه باری هم از آنها استفاده کردم. اما نه به اندازهٔ دیروز. دیروز همانطور که در دشت و کوه پیش میرفتیم کفِ کفش روی سنگهای نوکتیز زخمی شده و همچون بدن انسانی که با یک سلاح نیمهسنگین به رگبار بسته شده باشد، تکهتکه، کنده شده و به سنگ و خاک دشت میپیوست. بعد از این مرحله به مرور ساییده شده و پودرش در دشت پراکنده میشد. در آخرای مسیر هم که دیگر همچون جورابی کف پایم را پوشانده بود و هیچ گوشتی به کف کفش نمانده بود. سنگها و خارها به راحتی خود را به پایم میرساندند و کف پایم کاملا در معرض سنگها و برآمدگیهای کوهستان حالت میگرفت. فقط مدتی که در بستر رودخانهٔ خشک شده و روی شنها قدم برمیداشتیم کف پاهایم نفسی نسبتاً بیدغدغه میکشید. در طول این مدت شعری از سهراب سپهری که تمام جوانی مرا فرا گرفته بود، ذهنم را اشغال کرده بود:
گاه زخمی که به پا داشتهام
زیر و بمهای زمین را به من آموخته است.
گاه در بستر بیماری من، حجم گل چند برابر شده است.
و فزونتر شده است، قطر نارنج، شعاع فانوس.
و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کبوتر نیست.
مرگ وارونه یک زنجره نیست.
مرگ در ذهن اقاقی جاری است.
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن میگوید.
مرگ با خوشه انگور میآید به دهان.
مرگ در حنجره سرخگلو میخواند.
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.
مرگ گاهی ریحان میچیند.
مرگ گاهی ودکا مینوشد.
گاه در سایه نشسته است به ما مینگرد.
و همه میدانیم
ریههای لذت، پر اکسیژن مرگ است.
و من دیروز، در دشت و کوهستان، بار دیگر لذت را همچون خوابیدن در قبری آمادهٔ دفن و بستن چشم و جان سپردن به خیال، تجربه کردم. من لذتِ مرگ را در خود زندگی، تجربه کردم. جای شما خالی. به قول کرمانشاهیها کفش را هم فِرَّ دادم.
عکس در میانه مسیر توسط سپهر قدیمی ثبت شد.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۹ مرداد ۱۳۹۹
