هر سال برگهای به شیشه ویترین میچسباندیم و به سمت دانشگاه تهران راه میافتادیم. معمولاً داخل مسجد دانشگاه پر شده بود و ما در حیاط مینشستیم. دعا هم که همیشه بیش از حد انتظار طول میکشید و ما که دو ساعت بیشتر نمیتوانستیم کتابفروشی را تعطیل کنیم، وسط دعا به کتابفروشی بازگشته و کرکره را بالا میزدیم. اما امسال شرایط متفاوت بود. امسال برگهای به ویترین چسباندیم و همینجا، وسط کتابها خواندن دعا را شروع کردیم. هرچند تعدادمان کم بود ولی گویا به برکت کتابفروشی روزیمان زیاد بود. همان خادمی که چندی پیش، پیرامون صحبت درباره کتاب «گنبد مستجاب» باهم آشنا شده بودیم، پرچم گنبد امام حسین را آورده بود. آخر مجلس هم تبرکی به بچهها داد. با این که زیرانداز پهن کرده بودیم، به جز من و چند نفر دیگر، باقی همکاران گوشه و کنار کتابفروشی، لابهلای قفسهها و کتابها خلوت کرده بودند. حامد هم که انصافاً خیلی شورانگیز خواند و حسابی حالمان را جا آورد. خلاصه که جای همه شما خالی بود. در روز نیایش و در میان کتابها. پیش خودمان بماند من نرسیدم متن عربی دعا را بخوانم و در این دو ساعت فقط ترجمهاش را مطالعه کردم و عجب دعاییست، دعای عرفه. حرفهایی که مخاطبش خداست.
الها!
کسی که خوبیهایش بدی است چگونه بدیهایش بدی نباشد!
و کسی که حقیقتهایش ادعاست چگونه ادعاهایش ادعا نباشد؟
کی پنهان بودهای تا نیازمند دلیلی باشی که به تو رهنمون شود؟! کی دور شدهای تا آثار و نشانهها ما را به تو رسانند؟!
چه دارد آنکه تو را ندارد؟ و چه ندارد آنکه تو را دارد؟
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۹ مرداد ۱۳۹۹
