دیروز با محمدعلی درباره چشم‌ها صحبت کردیم
آخه همون‌طور که قبلاً نوشتم پروتکل و ماسک این‌جا را تبدیل به شهر چشم‌ها کرده است.
آدم‌ها زیباتر شده‌اند.
فقط چشم‌ها نمایان است و من تا به حال هیچ چشم نازیبایی ندیده‌ام.
چهره از ترکیب اجزای آن شکل گرفته، تک تک اعضای چهره می‌تواند نسبتی با زیبایی داشته باشد و ترکیب آن‌ها هم نسبتی مجزا از تک تک اجزا.
اما چشم‌ها در واحد مستقل خویش عموما زیبا هستند و جادویی
شهر چشم‌ها بیش از پیش محبت را برمی‌انگیزاند و به آن قوت و شدت می‌بخشد.
و محبت موضوع بعدی صحبت ما بود. ما حرف‌های زیادی برای گفتگو داریم. موضوعات بی‌شمار. محمدعلی همچون من برای محبت فارغ از آدم‌ها هویت غائل است. نه این که آدم‌ها حذف شوند، خیر. آدم‌ها محبت را برمی‌انگیزانند، ولی محبت هویتی مستقل از آدم‌ها دارد. پیش‌تر کریستین بوبن مرا با این استقلال آشنا کرد و برایم به آن موضوعیت بخشید. محبت پیچیده‌تر از فهم ماست و ما برای درک و طاقت در برابرش به آدم‌ها نیاز داریم.
من و محمدعلی رفقای عجیبی برای هم هستیم. احتمالا و قطعاً ما آدم‌هایی معمولی و بی‌اهمیت هستیم. اما کنار هم اهمیت پیدا می‌کنیم.
کنار هم بودن‌های زیادی لازم است تا شاید دروازه‌‌ای از درون آدم‌ها همچون چشمی رو به سوی حقیقت بر ما گشوده شود. همچون چشمی که دریچه‌ای به عالم درون است. که قطعا هیچ چیزی بیرون از درون وجود ندارد.
شهرِ چشم‌ها زیباست. و زیبایی مرا جادو می‌کند. و ظاهراً محمدعلی را هم.
زیبایی همان معجزه غریب عالم است.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۵ اسفند ۱۳۹۹
عکس از صالح کشاورزی
