لیاقت

سه روز است که حال هیچ کاری را ندارم. به خودم نگاه می‌کنم. واقعا من لیاقت نداشتم. همیشه سر سفره، قبل از شروع غذا خدا را شکر می‌کنم. سال‌هاست که این کار را می‌کنم. در تمام این سال‌ها مناسک دعای قبل از غذا تبدیل به یک عادت بی‌روح نشده و قلبا خدا را برای نعمتش شکر می‌کنم. اما خوب می‌دانم که شکر زبانی باد هواست. مثل نمازهایم. مثل بندگی و تسلیم و مسلمانی‌ام. روی موبایلم یک برچسب چسباندم که «گناه یعنی خداحافظ حسین». آن‌قدر گناه کردم که برچسب را کندم. حسین نعمت است. امام نعمت است. راشد و مرشد و ولی، نعمت است. انگشتری که از موزه کربلا برایم هدیه آوردند را به خاطر دارید؟! همان که آن شهید بی‌سرِ رها شده در حلب به موزه کربلا اهدا کرده بود را می‌گویم. خیلی سنگین بود. وقتی دستم می‌کردم، حس و حال عجیبی داشتم. عطای گران‌بهایی بود. و بر هر عطایی شکری واجب است. می‌دانستم در صورت ناشکری، اگر انگشتر که صرفاً سنگ و آهن بود را از دست ندهم حتماً تأثیر انگشتر و سنگش را از کف خواهم داد. از کف دادم. انگشتر سبک شد. دیگر دستم نمی‌کنم. شاید بدتر از این نشود. یقین بدانید، پیاده‌روی اربعین نعمتی بود که خدا از من گرفت. حضور حاج‌قاسم نعمتی بود که خدا از من گرفت. برای محرومیت عظیم بعدی هم در صورت تداوم ناشکری، احتمالاتی می‌دهم که امیدوارم یا دست از این ناشکری بردارم یا احتمالم توهمی بیش نباشد. و مطمئن باشید من در این از دست دادن‌ها تنها نیستم.

#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش

یک #کتابفروش۲۴ساعته

۱۶ مهر ۱۳۹۹