آن روزها به اصرار یکی از رفقا کارهای گزینش در یکی از ارگانهای نظامی را انجام میدادم. حکایت گزینشم خود حکایت مفصلی دارد. ولی بنا بر دلایلی خیلی برایم جدی نبود. روزی اتفاقی در حوزه مقاومت بسیج منطقه معرف گزینش همان ارگان را در راهرو دیدم. در هیاهوی درگیریها و بگیر و ببندها بودیم. آن روزها شاخهای نظامی در بسیج آغاز به کار کرده بود که من عضو هسته مرکزی آن و همزمان مسئول پرسنلی پایگاه بودم. خیلی تلاش میکردم تا در آن شاخه واحدی فرهنگی راه انداخته و مسئولیتش را به عهده بگیرم. بچه سال بودم و رؤیاهای زیادی داشتم. غافل از اینکه وسعت دید رفقا از کار فرهنگی طراحی، چاپ و چسباندن بنر بود. البته این نگاه را خودم هم زمانی که سال اول دبیرستان مسئول انجمن اسلامی مدرسه بودم هم داشتم. ولی دوران مدرسه را پشت سر گذاشته و چیزهای زیادی دیده بودم که وسعت و زاویه دید متفاوتی برایم به وجود آورده بود. بگذریم. آن روز در راهرو آن مرد جوان که از مأموریت باز میگشت با تمسخر و تعجب به من گفت:
شلوار لی و کت سپاهی؟!
تیپ عجیبیه!!
امروز وقتی مصطفی بعد از مدتها به ما سر زد و دیدم هودی و اورکت و شلوار لیای مشابه تیپ من به تن دارد، تصمیم گرفتم به همین مناسبت با وی که برایم بسیار عزیز است در یک قاب قرار بگیرم و این قاب را ماندگار کنیم. اما مصطفی وقتی متوجه این شباهت شد عبارت «لباس سازمانی» را به کار برد و با این عبارت من به فکر فرو رفتم. او کتابخوان است و من کتابفروش. چه سازمانی میتوانست بین ما شکل بگیرد که این لباسش باشد؟! این لباس عجیب که روزگاری اسباب حیرت رفقایم بود. از وقتی از کتابفروشی بیرون آمدهام درگیر خاطرات آن روزها شدهام. من خیلی تغییر نکردهام. ولی دنیا خیلی عوض شده است.
راستی
من چقدر عمر کردهام؟!
شبیه لاکپشتهای بیابانی شدهام که مهدی بیگی برایم تعریف میکرد.
من خسته نیستمها ولی چرا تموم نمیشه؟!
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۲ اسفند ۱۳۹۹
