نیت کرده بودم از ابتدای امسال زمانی را در طول روز به نوشتن اختصاص بدهم. این نوشتن برایم فارغ از مضمون، فرم یا ادبیاتش به عنوان ابزاری برای مقصودی خاص در برنامه روزانهام جای گرفته است. از آنجایی که دغدغه و کار و بارم کتاب است و همانطور که وصفش رفت یک کتابفروش ۲۴ساعته هستم، تصمیم گرفتم خاطرات روزانهام به عنوان یک کتابفروش را موضوع نوشتن قرار بدهم. یعنی پیرامون مواجهاتم با مشتریهای کتابفروشی بنویسم. از قضای روزگار، امسال این ویروسِ فراگیر، مشتریهای کتابفروشی را از ما گرفته و مدام باید در فراغ مشتریها ناله سر داده و داستانسرایی کنم. هرچند هر روز سوژهای را دستاویز نوشتن کرده و تلاش کردهام به عنوان یک کتابفروش چیزهایی بنویسم. اما سوژههای اصلیام برای نوشتن مشتریهای کتابفروشی هستند. که فعلاً نیستند. و این نبودن و تمرکز روی آنها به عنوان سوژه، مرا متوجه حقایقی درون خودم کرده است. این که بنده بیش از این که کتابها یا کتابخوانی مسألهام باشد، ارتباط یا به قولی قصه بین کتاب و خوانندهاش برایم مسأله است. اصلاً قصه مشتریها برایم مسأله است و کتابی که در این قصه میتواند جای بگیرد. بهتر بگویم: کتابها همان قصههایی هستند که مسأله من است. یعنی همین قصه خوانندههای کتابها را یکی که توان نوشتن داشته، نوشته و تبدیل به کتاب کرده است. کتابها قصههای نویسندههایشان هستند و هر خوانندهای هم در جریان قصهای به کتابها میرسد که خود این قصه هم در صورت مکتوب شدن کتابی خواندنی است. عجب قصه در قصهای شد. اصلاً همین است: قصه در قصه. و من پیش از این، گمانم این بود که فقط قصه دوم یعنی کتابها برایم مسأله است و به تازگی متوجه شدهام که گرفتار هر دو قصهام و در میان کتابها به غیر از آرمانهایم که بحثش مفصلتر از این حرفها است، قصهها را میجویم. به شما هم قول میدهم در میان کتابها حالِ دل و جانتان، چون حال من، خوش و خرم خواهد بود.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۱۹ فروردین ۱۳۹۹
