سرش رو از تو گوشی درآورد و به من نگاهی کرد. سخت مشغول مطالعه بودم و حواسم بهش نبود. آرام گفت چقدر کتاب می‌خونی؟! به شوخی گفتم این‌قدر! دوباره مشغول کار خودمون شدیم. وقتی مطالعه می‌کنم به مکان و زمان کتاب سفر می‌کنم. نمی‌شود گفت که کس دیگری می‌شوم یا مثلاً خودم را جای یکی از شخصیت‌های داستان می‌گذارم، نه، اما این‌جا نیستم. خودم هستم، ولی در دنیای نوشته و مکان و زمان قصه. یک موزیک بی‌کلامِ ملایم هم روشن کردم تا دیگر سر و صدایی نتونه حواسم را پرت کنه. اما چند دقیقه نگذشت که حواسم حسابی پرت نور خورشید شد. خورشیدی که با قدرت در حال طلوع بود و نوری که از لابه‌لای پرده اتوبوس، دون‌دون‌شده، روی ورق‌های کتابم می‌نشست. موبایلم را بیرون آوردم و مشغول فیلمبرداری شدم. نگاهی به صفحه گوشی انداخت و گفت این چه فیلتریه؟! جدیده؟! خیلی خوبه! به صفحه گوشی‌ام نگاهی انداختم. به حرفش فکر کردم. تخیلش را دوست داشتم. توانسته بود واقعیت را به چالش بکشد. البته من هم که با فیلتر خیال به همه چیز می‌نگرم، واقعیت را به چالش کشیده و غرق در دنیای اسرارآمیز خیال و نور و کاغذ بودم. اما سبک ما با هم فرق داشت. بهش گفتم این فیلتر مخصوص گوشی منه. روی گوشی تو نمیاد. فکر کرد سر کارش گذاشتم و نمی‌خوام اسم فیلتر را بگم. قهر کرد و سرش را به صندلی تکیه داد و گفت: لوسِ مسخره. منم که در سایهٔ ساختمان بلندِ ایران‌خودرو فیلتر جدیدم را از دست داده بودم، موبایل را در جیب گذاشتم و برگشتم به دنیای کتابم.
|فیلتر جدید|سرش رو از تو گوشی درآورد و به من نگاهی کرد. سخت مشغول مطالعه بودم و حواسم بهش نبود. آرام گفت چقدر کتاب می‌خونی؟! به شوخی گفتم این‌قدر! دوباره مشغول کار خودمون شدیم. وقتی مطالعه می‌کنم به مکان و زمان کتاب سفر می‌کنم. نمی‌شود گفت که کس دیگری می‌شوم یا مثلاً خودم را جای یکی از شخصیت‌های داستان می‌گذارم، نه، اما این‌جا نیستم. خودم هستم، ولی در دنیای نوشته و مکان و زمان قصه. یک موزیک بی‌کلامِ ملایم هم روشن کردم تا دیگر سر و صدایی نتونه حواسم را پرت کنه. اما چند دقیقه نگذشت که حواسم حسابی پرت نور خورشید شد. خورشیدی که با قدرت در حال طلوع بود و نوری که از لابه‌لای پرده اتوبوس، دون‌دون‌شده، روی ورق‌های کتابم می‌نشست. موبایلم را بیرون آوردم و مشغول فیلمبرداری شدم. نگاهی به صفحه گوشی انداخت و گفت این چه فیلتریه؟! جدیده؟! خیلی خوبه! به صفحه گوشی‌ام نگاهی انداختم. به حرفش فکر کردم. تخیلش را دوست داشتم. توانسته بود واقعیت را به چالش بکشد. البته من هم که با فیلتر خیال به همه چیز می‌نگرم، واقعیت را به چالش کشیده و غرق در دنیای اسرارآمیز خیال و نور و کاغذ بودم. اما سبک ما با هم فرق داشت. بهش گفتم این فیلتر مخصوص گوشی منه. روی گوشی تو نمیاد. فکر کرد سر کارش گذاشتم و نمی‌خوام اسم فیلتر را بگم. قهر کرد و سرش را به صندلی تکیه داد و گفت: لوسِ مسخره. منم که در سایهٔ ساختمان بلندِ ایران‌خودرو فیلتر جدیدم را از دست داده بودم، موبایل را در جیب گذاشتم و برگشتم به دنیای کتابم. گوشی درآورد و به من نگاهی کرد. سخت مشغول مطالعه بودم و حواسم بهش نبود. آرام گفت چقدر کتاب می‌خونی؟! به شوخی گفتم این‌قدر! دوباره مشغول کار خودمون شدیم. وقتی مطالعه می‌کنم به مکان و زمان کتاب سفر می‌کنم. نمی‌شود گفت که کس دیگری می‌شوم یا مثلاً خودم را جای یکی از شخصیت‌های داستان می‌گذارم، نه، اما این‌جا نیستم. خودم هستم، ولی در دنیای نوشته و مکان و زمان قصه. یک موزیک بی‌کلامِ ملایم هم روشن کردم تا دیگر سر و صدایی نتونه حواسم را پرت کنه. اما چند دقیقه نگذشت که حواسم حسابی پرت نور خورشید شد. خورشیدی که با قدرت در حال طلوع بود و نوری که از لابه‌لای پرده اتوبوس، دون‌دون‌شده، روی ورق‌های کتابم می‌نشست. موبایلم را بیرون آوردم و مشغول فیلمبرداری شدم. نگاهی به صفحه گوشی انداخت و گفت این چه فیلتریه؟! جدیده؟! خیلی خوبه! به صفحه گوشی‌ام نگاهی انداختم. به حرفش فکر کردم. تخیلش را دوست داشتم. توانسته بود واقعیت را به چالش بکشد. البته من هم که با فیلتر خیال به همه چیز می‌نگرم، واقعیت را به چالش کشیده و غرق در دنیای اسرارآمیز خیال و نور و کاغذ بودم. اما سبک ما با هم فرق داشت. بهش گفتم این فیلتر مخصوص گوشی منه. روی گوشی تو نمیاد. فکر کرد سر کارش گذاشتم و نمی‌خوام اسم فیلتر را بگم. قهر کرد و سرش را به صندلی تکیه داد و گفت: لوسِ مسخره. منم که در سایهٔ ساختمان بلندِ ایران‌خودرو فیلتر جدیدم را از دست داده بودم، موبایل را در جیب گذاشتم و برگشتم به دنیای کتابم.
#قصه‌های_سرگردان
۶ دی ۱۳۹۹
